บทที่ 114 แค่เรื่องตื่นเต้นแต่ปลอดภัย

คนงานสามคนถูกหลี่ต้าหนิวกับพวกนักศึกษาพลศึกษากดไว้กับพื้นแน่นจนขยับไม่ได้ ผมเดินไปหาเผิงซานซาน แล้วตบไหล่ผู้หญิงที่ยังคงตัวสั่นเบา ๆ: "ไม่ต้องกลัว เล่าให้ฉันฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"

ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำ เสียงสั่นเครือ: "เมื่อคืน... พวกเรากำลังจะนอนกันอยู่แล้ว..." เธอจับปกเสื้อที่ถูกฉีกขาดแน่น "ไอ้พวกสามคนนี้มันเมาแอ๋ แล้วจู่ ๆ ก็ถีบประตูเข้ามา..."

เธอชี้ไปที่คนงานที่ถูกกดอยู่บนพื้น: "บังคับให้พวกเราดื่มเหล้ากับพวกมัน... พวกเราด่าพวกมัน... พวกมันยังชักมีดออกมาขู่... แถม... แถมยังลวนลามพวกเราด้วย..."

ทันใดนั้นหลี่เจี้ยนหนานก็เดินเข้ามา รอยเลือดที่แขนของเขาบาดตาเป็นพิเศษใต้แสงไฟ หญิงสาวเห็นเขาเหมือนเห็นผู้กอบกู้: "โชคดีที่พี่ชายคนนี้รีบเข้ามา..." "แย่งมีดของพวกมัน แล้วไล่พวกมันออกไป..."

ผมถามผู้หญิงคนนั้นต่อ: "คนงานคนอื่นมีส่วนร่วมด้วยไหม?"