บทที่ 119 อีวานผู้ยอดเยี่ยม

ผมดึงเก้าอี้มา: "พี่อวี่ นั่งลง ดื่มด้วยกันหน่อย"

เหลยอวี่ก็ไม่เกรงใจ นั่งลงแล้วรินเหล้าขาวให้ตัวเอง ดื่มไปหลายแก้ว เธอก็เริ่มพูดคุย

"พ่อฉันเคยบอกว่า" เธอบอกพลางเคี้ยวเนื้อวัวอบแห้ง "ถ้าไอ้พวกนั้นถูกส่งกลับไป... ต้องตายสถานเดียว"

พี่ชายวางตะเกียบ: "จะเป็นยังไง?"

เหลยอวี่กรอกเหล้าเข้าปากอีกอึก: "คนเป็นสิบ ทั้งหญิงทั้งชาย ทั้งแก่ทั้งเด็ก" เธอทำท่าทาง "ใช้ลวดเหล็กแทงผ่านกระดูกสะบัก เหมือนร้อยตั๊กแตน..."