บทที่ 132 เผิงซานซาน

ตอนเที่ยง ผมส่งหวงจินเฉิงกลับบริษัท แล้วตรงกลับมาที่คลับซิงเหอวาน

ไม่คิดว่าตอนกลางวันแสกๆ ร้านอาหารจะยังคึกคักขนาดนี้ ฟางผิงกับโอวหยางจิ้งนั่งทานข้าวอยู่ริมหน้าต่าง ผมถือถาดอาหารเดินไปนั่งด้วย

"เที่ยงวันก็คึกคักขนาดนี้เลยเหรอ?" ผมกวาดสายตามองรอบๆ

ฟางผิงจิบซุป: "ตอนนี้สมาชิกหลายคนใช้ที่นี่เป็นโรงแรมอยู่แล้ว"

"คึกคักหน่อยก็ดี คนเยอะจะได้เป็นมงคล" ผมหันไปถามโอวหยางจิ้ง "จิ้งจิ้ง ทำงานที่นี่คุ้นเคยแล้วหรือยัง?"