บทที่ 143 หลุยส์ วิตตอง (LV)

บาวหลงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง แล้วคีบวัวห่ายชิ้นใหญ่ใส่ให้ผม: "เพื่อคำพูดนี้ของนาย อาเฉิน ฉันถือว่านายเป็นเพื่อนฉันแล้ว! มา กินอันนี้เยอะ ๆ เลย!"

หลินเสวี่ยวางแก้วเหล้าลง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะเยาะ: "เดือนที่แล้ว มีผู้กำกับฮ่องกงโง่ ๆ สองคน พี่บาวหลงไปต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง ด้วยความหวังดีเลยเชิญพวกเขามากินวัวห่ายที่นี่"

เขาคีบวัวห่ายชิ้นหนึ่งขึ้นมาเขย่า: "ไม่คิดเลยว่าไอ้พวกไส้กรอกนั่นจะทำเป็นเป็นคนดี อันนี้ก็ไม่กิน อันนั้นก็ไม่กิน แล้ววัวห่ายที่กินเข้าไปก็ยังอ้วกออกมาด้วย" พูดไปก็โยนเนื้อกลับลงไปในจานอย่างแรง "พวกนายก็รู้ วัวตัวหนึ่งมี ห่าย แค่อันเดียวเท่านั้น ต้องใช้วัวกี่ตัวถึงจะรวมกันได้ผัดวัวห่ายกับผักกาดดองจานหนึ่ง?"

"โชคดีที่เป็นพี่บาวหลง" หลินเสวี่ยพูดต่อ สายตาของเขาหรี่ลง "ถ้าเป็นลูกค้าคนอื่นมา เนื้อวัวห่ายอาจจะมีน้อยกว่าผักกาดดองด้วยซ้ำ"

ผมส่ายหัว: "อาหารอร่อยขนาดนี้ยังทิ้งได้อีก ไอ้ฮ่องกงนี่ไม่รู้จักให้เกียรติเอาซะเลย"