บทที่ 154 ดื่มโลหิตสาบานเป็นพี่น้อง

เฉินเจิ้งชี้ไปที่รถบรรทุกตู้ทึบ Isuzu คันนั้น: “อาเฉิน พวกนี้คุณกับเป้าหลงแบ่งกันไป”

ผมดึงกล่องกระดาษหนึ่งกล่องออกมาดูด้วยความอยากรู้ ภายใต้แสงไฟฉาย มีปึกธนบัตรต่างๆ กองรวมกันอยู่—ทั้งดอลลาร์ฮ่องกง, ดอลลาร์สหรัฐ, และหยวนจีน ด้วยมูลค่าต่างๆ ปะปนกันไป

“พี่เจิ้ง นี่คือเงินทั้งหมดเลยเหรอครับ?” ผมเงยหน้าขึ้นถาม

เฉินเจิ้งจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ประกายไฟวูบวาบในความมืด: “ค้นมาจากที่อยู่ของไอ้แซ่หม่า” เขาพ่นควันบุหรี่ “นี่เป็นเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น ส่วนที่เอาไปไม่ได้พวกเราเผาทิ้งหมดแล้ว”

ผมกับเป้าหลงกำลังจะปฏิเสธ เฉินหลงก็หัวเราะแล้วแทรกขึ้น: “อาเฉิน พี่เจิ้งให้ก็รับไว้เถอะ” เขาตบไหล่ผม “กลุ่มจินเหมินไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นี้” “ไว้มีโอกาสไปสุรินามเมื่อไหร่ ฉันจะให้คนทำปืนไรเฟิลทองคำแท้ให้คุณกระบอกหนึ่ง”