บทที่ 156 คำขู่ของพี่ผิง

ผมตบหลังเผิงซานซานเบาๆ: “พอแล้ว ลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าได้แล้ว”

เธอโอบแขนผมไว้แน่นกะทันหัน เสียงสั่นเครือ: “ผู้จัดการจางคะ หนู...หนูกลัวจังเลย...”

ผมดึงแขนออก: “พอได้แล้ว อย่าแกล้งทำ” ผมลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วเดินตรงขึ้นไปที่ชั้นแปด

ในห้องทำงานของฟางผิง เธอกับเฉินหลิงนั่งเงียบๆ บนโซฟา เมื่อเห็นผมเข้ามา ฟางผิงก็รีบหันหน้าหนี ผมเดินไปนั่งข้างเธอ เอื้อมมือจะโอบไหล่เธอ

“อย่ามาแตะต้องฉัน!” ฟางผิงหลบหนีอย่างรวดเร็ว