บทที่ 164: คนละแปดสิบหยวน

กลุ่มคนจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าใส่ราวกับกระแสน้ำ หลี่เจี้ยนหนานสะบัดกระบองออกเสียง “แพะ” แล้วพุ่งเข้าใส่ฝูงชน หลิวซานหู่พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใช้มือจับล็อกข้อมือไอ้หัวโล้นราวกับคีมเหล็ก ในเสี้ยววินาทีที่หลิวซานหู่คว้าด้ามจอบมาได้ เขาก็สะบัดกลับแล้วเหวี่ยงด้ามจอบฟาดเข้าที่ศีรษะไอ้หัวโล้นอย่างแรง ไอ้หัวโล้นถึงกับไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย ก็ล้มลงกองกับพื้นทันที

หลิวซานหู่คำรามต่ำๆ แล้วถือด้ามจอบที่เปื้อนเลือดพุ่งเข้าใส่ฝูงชน ท่าทางของเขาเด็ดขาด รุนแรง ทุกครั้งที่เหวี่ยงด้ามจอบจะมีคนล้มลงตามเสียงร้องโหยหวน บริเวณที่เขาผ่านไปมีแต่เสียงคร่ำครวญ

อีวานถือไม้เบสบอล นำพี่น้องตระกูลจิน เจิ้งตงหยวน และเจียงไห่เจิ้น บุกตะลุยเข้าใส่ฝูงชน ร่างกายสูงเกือบสองเมตรของเขาวิ่งชนไปมาในฝูงชน การเหวี่ยงไม้เบสบอลแต่ละครั้งสร้างเสียงลมดังหวีดหวิว จินจื้อหยงกับจินหมิงเจ๋อยังคงถือไขควง แทงคนเมื่อเจอ แสงเย็นวาบผ่าน เลือดก็กระเด็นออกมาทันที ไม้เบสบอลของเจิ้งตงหยวนวาดเป็นภาพติดตา ชายที่มีรอยสักคนหนึ่งโดนหกไม้ในพริบตา โดนทีก็เงียบไปเลย

ผมปกป้องฟางผิงถอยกลับเข้าไปในล็อบบี้ของไนต์คลับ ทันทีที่ประตูปิดลง ก็เห็นเจียงเทียนอู่พาบอดี้การ์ดสองคนออกมาจากลิฟต์ เขายิ้มเยาะแล้วโบกมือ ชายร่างกำยำสองคนในชุดสูทก็ตรงเข้าหาเราทันที

ผมเอามือล้วงกระเป๋า กุมสนับมือที่เย็นเฉียบเอาไว้ โดยไม่รอให้คู่ต่อสู้ตอบสนอง ผมก็เร่งความเร็วแล้วพุ่งเข้าใส่ บอดี้การ์ดทั้งสองคนดูจะตกใจเล็กน้อย รีบจัดท่าป้องกันอย่างเร่งรีบ