บทที่ 187 ร้านเน็ต

ผมกับหลิวซานหู่เดินกลับเข้ามาในคลับซิงเหอวาน ในมือเขายังถือกระบองเหล็กงูเหลือมของอาบินติดมาด้วย พอเข้าโถงทางเดินก็ชนเข้ากับเจ๊อวี่เข้าอย่างจัง เธอแผดเสียงด่าหลิวซานหู่ทันที "ตาบอดเหรอเหล่าหลี่? เดินหัดดูทางซะบ้างสิ!"

ทันใดนั้นสายตาเธอเหลือบไปเห็นอาวุธในมือหลิวซานหู่ เธอคว้าไปดูทันที "ไอ้ของเล่นชิ้นนี้ทำออกมาเก๋ดีนี่นา! มันคืออะไรเนี่ย?" 

หลิวซานหู่ยังไม่ทันตอบ เจ๊อวี่ก็ควงเหล็กนั้นเล่นพลางบอกว่า "ยืมไปเล่นสักสองสามวันนะ"

หลิวซานหู่นิ่งเงียบ เพียงแต่พยักหน้าให้ เจ๊อวี่ได้ใจลองเหวี่ยงกระบองเหล็กดู โลหะรูปงูเหลือมสะท้อนแสงไฟในโถงเป็นประกายเย็นเยียบ เธอเหวี่ยงไปมาสองสามทีจนเกิดเสียงวืดวาดในอากาศ ทำเอาพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านไปมาต้องรีบก้มตัวหลบกันพัลวัน

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมไปถอนเงินสดสามแสนหยวนจากธนาคารแล้วมุ่งหน้าไปที่ร้านของพี่สาว พี่สาวกับพี่เขย (จางเจี๋ย) กำลังจัดเรียงของบนชั้นวาง ผมวางถุงใส่เงินลงบนเคาน์เตอร์ดังปึก