บทที่ 207 แจกบ้าน

หลังจากพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลได้สัปดาห์กว่าๆ คุณหมอก็แจ้งว่าผมกับหลิวซานหูสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว พร้อมกำชับให้ใส่ใจเรื่องการพักฟื้น ก่อนกลับผมแวะไปหาเลี่ยวเจี้ยนฮุย เขายังคงนอนอยู่บนเตียงและขยับเขยื้อนไม่ได้

ผมถามเลี่ยวเจี้ยนฮุย "คุณไม่ได้ใส่เสื้อกันกระสุน ทำไมถึงกล้าเอาตัวมาบังผม?"

"ผมเคยบอกแล้วว่า ผมจะรับประกันความปลอดภัยในชีวิตของคุณ"

คำพูดนั้นทำให้ผมพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลังจากเงียบไปนานผมจึงบอกเขาว่า "ยินดีด้วยนะ ครั้งนี้คุณสร้างผลงานใหญ่เลย"

แววตาของเลี่ยวเจี้ยนฮุยหม่นแสงลง "สงซานสือเสียชีวิตแล้ว เขาไม่มีโอกาสได้ร่วมรับเกียรติยศนี้กับเรา"