บทที่ 223: รับลูกศิษย์

เช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นมาค่อนข้างเร็ว เมื่อคืนโดนพวกพี่อวี่มอมเหล้าจนเมาพับ หลังจากนั้นก็ภาพตัดไปเลย จำไม่ได้แม้แต่นิดว่ากลับห้องมายังไง หรือเปลี่ยนเสื้อผ้าตอนไหน แม้แต่ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน หลับยาวตั้งแต่เมื่อวานบ่ายจนถึงตอนนี้

ผมคลึงขมับที่ปวดตุบๆ พลางลุกขึ้นนั่ง ทำให้เฉินหลิงตื่นขึ้นมาด้วย

เธอนอนตะแคงมองผมด้วยตาที่ยังสะลึมสะลือ "ตื่นแล้วเหรอ? เมื่อคืนคุณเมาหนักมาก อ้วกไปตั้งหลายรอบ" น้ำเสียงของเธอยังติดความง่วงอยู่เต็มเปี่ยม

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฟ้าเริ่มสาง "ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"

เฉินหลิงคลำหาโทรศัพท์ขึ้นมาดู "เพิ่งจะตีห้าครึ่งเอง นอนต่ออีกหน่อยไหม?"