บทที่ 237 เฉินหลงนำทัพ

หลังจากวางสายจากพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ภูเขาที่หนักอึ้งในใจผมก็ดูเหมือนจะยกออกไปเสียที ผมหันไปบอกหลิวซันหู่และจินจื้อหยงว่า "พี่ชายกับเหล่าหลี่รับคนได้เรียบร้อยแล้ว"

เหลียวเหว่ยมินรีบถามขึ้นทันที "เจ้านาย แล้วคนของผมล่ะครับ...?"

ผมพยักหน้าให้เขา "วางใจเถอะ คนของคุณที่สมัครใจจะไปกวางตุ้ง เดี๋ยวคนของผมจะพากลับไปพร้อมกัน" จากนั้นผมเสริมต่อว่า "คนของแก๊งฝูชิงที่เกาะลวี่เต่าถูกพี่ชายผมจัดการกวาดล้างเรียบไปหมดแล้ว"

เหลียวเหว่ยมินได้ยินดังนั้นจึงลอบถอนหายใจยาว ไหล่ที่ตึงเครียดของเขาเริ่มผ่อนคลายลง

เช้าวันรุ่งขึ้น โทรศัพท์ดาวเทียมของเหลียวเหว่ยมินดังขึ้น เขาคุยสายอยู่ครู่หนึ่งก็ยื่นส่งมาให้ผม "เจ้านาย มีคนขอสายคุณครับ"