บทที่ 276 สำนักสนทนาพาเพลิน

เมื่อเดินทางกลับมาถึงวิลล่าก็เป็นเวลาดึกสงัดแล้ว ตัวตึกทั้งหมดตกอยู่ในความมืดมิดอันเงียบสงบ มีเพียงไฟสนามในสวนที่คอยส่องแสงริบหรี่ออกมา คนในบ้านต่างก็พากันนอนหลับไปหมดแล้ว ผมเดินก้าวเท้าตรงขึ้นไปยังห้องชุดของโอวหยางจิ้งบนชั้นสามทันที

ผมเลื่อนผลักประตูเดินก้าวเท้าเข้าสู่ห้องนอนที่มืดมิด

"ใครน่ะ?" โอวหยางจิ้งสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งด้วยความตกใจ น้ำเสียงแฝงแววงัวเงียและตื่นตัว

"ผมเองครับอาจิ้ง" ผมลดเสียงต่ำลงพลันเอ่ยตอบกลับไป มือน้อยๆ จัดการเลื่อนปิดประตูล็อกตามหลังเบาๆ

เสียงดัง "คลิก" โคมไฟหัวเตียงส่องสว่างขึ้นมา ทันทีที่โอวหยางจิ้งมองเห็นกระจ่างชัดเจนว่าเป็นตัวผม เธอก็รีบเลิกผ้าห่มพุ่งตัวเข้ามากอดรัดร่างกายของผมไว้แน่นทันที