บทที่ 279 ค่ายกลนางฟ้า

ผมขมวดคิ้วมุ่น ในใจพลางขบคิดถึงสาเหตุที่หลี่ต้าหนิวลางานบ่อยผิดปกติ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาเขา

สัญญาณโทรศัพท์ดังอยู่ตั้งนานกว่าจะมีคนกดรับสาย เสียงของหลี่ต้าหนิวที่ดังผ่านมาทางลำโพงแฝงแววประหม่าเลิกลักอยู่เล็กน้อย "พี่เฉิน ครับ..."

ผมยิงคำถามใส่ตรง ๆ "ต้าหนิว ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน?"

"พี่เฉิน คือผม... ผมอยู่มาเก๊าครับ"

พอได้ยินแบบนั้น น้ำเสียงของผมก็เข้มขึ้นมาทันที "แกวิ่งไปมาเก๊าอีกแล้วทำไมฮะ? แอบไปเล่นพนันมาใช่ไหม?"