บทที่ 282 อุโมงค์ลับ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดค่ำแล้ว ผมไล่ให้เมิ่งเสี่ยวบินไปพ้น ๆ จากนั้นก็หยิบไฟฉายแรงสูงออกมาจากกระโปรงหลังรถ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังพูลวิลล่าของหวังหลิงที่ถูกศาลสั่งอายัดไว้เพียงลำพัง กระดาษกาวสีขาวที่แปะไขว้กันเป็นตราประทับสั่งปิดตรงประตูใหญ่ยังคงเห็นเด่นชัด ส่วนพวกของมีค่าข้างในถูกขนย้ายออกไปจนโล่งโจ้งนานแล้ว

ผมอ้อมไปทางด้านหลังพูลวิลล่า กวาดสายตามองสำรวจไปทั่ว แล้วก็พบฝาท่อระบายน้ำรูปทรงสี่เหลี่ยมตามที่หวังหลิงบอกไว้จริง ๆ ผมออกแรงงัดฝาเหล็กที่หนักอึ้งนั้นเปิดออก พบว่าด้านล่างลึกประมาณสองเมตร ตรงช่วงตรงกลางมีทางเข้ายาวเมตรหกสิบและกว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ส่วนด้านล่างลงไปอีกก็เป็นท่อระบายน้ำตามปกติ

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ เปิดไฟฉาย แล้วขดตัวมุดเข้าไปในอุโมงค์อันคับแคบนั้นอย่างยากลำบาก อากาศภายในอุโมงค์ทั้งอบอ้าวและชวนอึดอัด แม้ว่ามณฑลกวางตุ้งในเดือนกุมภาพันธ์จะยังเป็นฤดูหนาว แต่ตัวผมกลับเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

หลังจากเดินอย่างทุลักทุเลอยู่ประมาณสองนาที ก็มาถึงสุดทางของอุโมงค์ โดยมีฝาปิดอยู่เหนือศีรษะ ผมใช้ไหล่ดันฝาเหล็กเอาไว้ ออกแรงส่งจากเอว ควบคู่ไปกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดชวนเสียวฟัน ฝาเหล็กก็ค่อย ๆ ถูกดันเปิดออก ข้างนอกยังคงมืดมิดทว่าอากาศกลับสดชื่นขึ้นมาก

ผมปีนออกมาจากอุโมงค์ ใช้ไฟฉายส่องไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ปูนซีเมนต์แคบ ๆ แห่งหนึ่ง มีบันไดเหล็กแบบเรียบง่ายทอดตัวยาวขึ้นไปเหนือศีรษะ ดูท่าที่นี่จะเป็นห้องใต้ดิน ผมเดินขึ้นไปตามบันได พลันผลักประตูห้องใต้ดินออก แสงสว่างก็ส่องลอดเข้ามา