บทที่ 297: ตะลุมบอน

วันที่ 1 สิงหาคม เวลาแปดโมงตรง กลุ่มของพวกเราออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังสถาบันการประมูลซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองตงกวนตรงตามเวลา

ผม หลิวซานหู่ เมิ่งเสี่ยวปิน และเหลียวเหว่ยหมิน นั่งรถคันเดียวกันขับนำออกจากคฤหาสน์ โดยมีลูกน้องฝีมือดีอีกยี่สิบกว่าคนของเหลียวเหว่ยหมินนั่งรถตู้ตามหลังมาติด ๆ อีกสามคัน

ส่วนหลี่เจี้ยนหนาน จินจื้อย่ง และสมาชิกแกนหลักคนอื่น ๆ ต่างอยู่เฝ้าบ้านตามที่ผมวางแผนไว้ล่วงหน้า เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายฉวยโอกาสลอบกัดตอนที่พวกเราไม่อยู่

รถขับเคลื่อนอย่างราบรื่นจนกระทั่งมาถึงตึกที่ตั้งของสถาบันการประมูล ตัวตึกมีอายุอานามค่อนข้างเก่าแก่ วัยรุ่นหลายสิบคนสวมเสื้อแขนสั้นลวดลายฉูดฉาด ทรงผมแปลกตา ยืนจับกลุ่มสามกลุ่มห้ากลุ่มอยู่สองฝั่งประตูทางเข้า บ้างก็นั่งยอง ๆ บ้างก็ยืน พลางใช้สายตาไม่เป็นมิตรจับจ้องรถที่ผ่านไปมา

สถาบันการประมูลตั้งอยู่บนชั้นสอง ผมส่งสัญญาณให้เหลียวเหว่ยหมินใช้ตลับวิทยุสื่อสารแจ้งพวกลูกน้องที่อยู่บนรถคันหลังให้รออยู่ข้างล่าง และให้เปิดช่องทางสื่อสารไว้ตลอดเวลาเพื่อสแตนบายรอคำสั่ง