บทที่ 310 ฉวีหยางจนมุม

พวกเราไม่กี่คนเพิ่งจะก้าวเท้าเดินออกจากโต๊ะสนุกเกอร์ ตำรวจนอกเครื่องแบบสิบกว่าคนที่ซุ่มกำลังอยู่โดยรอบก็พุ่งตัวออกจากมุมมืดราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ ควบคุมพื้นที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทยอยบุกจู่โจมเข้าไปภายในโต๊ะสนุกเกอร์อย่างมีระเบียบ

หลิ่วซานหู่และจินหมิงเจ๋อสบสายตากันแวบหนึ่ง พยักหน้ารับกันอย่างรู้ใจ แทบจะในจังหวะเดียวกับที่ตำรวจสายสืบเริ่มปฏิบัติการ ทั้งสองคนก็ชักกระบองดิ้วเหล็ก (กระบองยืดหด) ที่เตรียมไว้ออกมาจากเอวเสียงดัง "ขวับ" สลัดยืดออกเต็มความยาว แล้วหมุนตัวพุ่งปราดมุดหายเข้าไปในตรอกซอกซอยอันมืดมิดข้าง ๆ โต๊ะสนุกเกอร์ทันทีโดยไม่เอ่ยปากพูดพร่ำทำเพลง

เป้าหมายของพวกเขาชัดเจนแจ่มแจ้งมาก นั่นก็คือ ฉวีหยาง

ส่วนฉันกับหลี่เจี้ยนหนานช่วยกันพยุงร่างของตาเฒ่าเฉาขึ้นคานที่ยังขวัญหนีดีฝ่อ ถอยฉากออกไปยืนดูสถานการณ์อยู่ที่ริมถนนสายที่ค่อนข้างปลอดภัย ภายในโต๊ะสนุกเกอร์เริ่มจากมีเสียงตะโกนขู่คำรามลั่น เสียงโต๊ะเก้าอี้กระแทกชนกันโครมคราม ตามมาด้วยเสียงตะลุมบอนนัวเนียฝุ่นตลบและเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่ความเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่กี่นาที หลิ่วซานหู่และจินหมิงเจ๋อก็เดินเรียงหน้าหลังออกมาจากปากตรอกข้างร้าน บนใบหน้าของจินหมิงเจ๋อแฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมสะใจแบบคนได้ชำระแค้นฝังหุ่น ส่วนหลิ่วซานหู่หิ้วแขนข้างหนึ่งของฉวีหยางลากร่างของมันออกมาเหมือนลากหมาตาย กระชากตัวมันออกมาจากตรอกมืด ๆ แขนขาครูดไปกับพื้น ก่อนจะโยนโครมลงบนพื้นซีเมนต์ตรงหน้าพวกเราอย่างไม่เกรงใจ