บทที่ 335: สโมสรตงไท่

หลังจากพวกเราเดินทางกลับมาจากตำบลฟ่งฮวาง ก็แวะไปดูโรงแรมที่พี่เป้าหลงเพิ่งจะเปิดใหม่ระหว่างทาง นั่งดื่มชากันอยู่ในห้องทำงานจนกระทั่งเลยเวลาห้าทุ่มกว่า ถึงได้เดินทางกลับมายังคฤหาสน์สี่ไห่พร้อมกัน

รถเพิ่งจะจอดสนิทที่หน้าตึกอพาร์ตเมนต์ของคฤหาสน์ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น เห็นเพียงจินจื้อหยงกำลังชูกระบองดิ้วดิสโก้ตั้งท่าจะรุมสกรัมจินหมิงเจ๋อและเมิ่งเสี่ยวปิน โดยมีเลี่ยวเหว่ยหมินคอยฉุดรั้งไว้สุดชีวิต บรรยากาศในที่เกิดเหตุตึงเครียดจนแทบจะระเบิด

พวกเราหลายคนรีบก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปหาทันที ผมเอ่ยปากถามจินจื้อหยงเสียงหนัก "จื้อหยง เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้โมโหฟิวส์ขาดขนาดนี้?"

จินจื้อหยงหอบหายใจแรง ถลึงตาจ้องมองไอ้สองคนนั้นอย่างเคียดแค้น ก่อนจะหันมาพูดกับผม "ขอโทษครับบอส ผมสร้างความลำบากให้บอสอีกแล้ว" เขาหันไปตวาดใส่เมิ่งเสี่ยวปินและจินหมิงเจ๋อ "พวกมึงสองคนอธิบายเรื่องทั้งหมดให้บอสฟังเดี๋ยวนี้เลย!"

ผมหันไปมองดูเมิ่งเสี่ยวปินและจินหมิงเจ๋อที่อยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้ามีร่องรอยบาดแผล "พวกแกไม่ได้ออกไปดูตัวกับเหวินอู่หรอกเหรอ? แล้วเหวินอู่อยู่ไหน?"