บทที่ 344: เจตนาแกล้งถ่วงเวลา

ช่วงบ่ายของวันนั้นทันทีที่ถึงเวลาเริ่มงาน สารวัตรเหอต้าช่วยก็ขับรถตำรวจด้วยตัวเอง พาร่างของผมและหลงตงเฉียงมุ่งหน้าไปยังสหกรณ์เครดิตยูเนี่ยนตำบลเสี่ยวซู่อีกครั้ง รถตำรวจแล่นไปจอดสนิทอยู่ที่ด้านหน้าประตูทางเข้าสหกรณ์ ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ ผมก็เหลือบไปเห็นรถของหลิ่วซันหู่จอดซุ่มอยู่ตรงมุมถนนที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

พวกเราทั้งสามคนเดินเข้าไปด้านในโถงบริการของสหกรณ์ ตอนนั้นหลิ่วซันหู่นั่งอยู่เพียงลำพังตรงเก้าอี้แถวมุมห้อง ทำทีเป็นเหมือนชาวบ้านที่มารอติดต่อทำธุรกรรมทั่วไป พอเห็นพวกเราก้าวเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเนียนขยับเข้ามาใกล้ผม ก่อนจะลดเสียงต่ำและพูดอย่างรวดเร็ว: "บอสครับ เมื่อตอนเที่ยงผู้จัดการเถียน พาพนักงานหญิงคนนั้นออกไปกินข้าว พอเด็ดเสร็จก็ไม่ได้แวะไปที่ไหนต่อ ตรงกลับขึ้นไปบนชั้นสองของสหกรณ์ทันที และยังไม่เห็นกลับลงมาเลยครับ"

ผมพยักหน้ารับเบาๆ พลางกระซิบตอบ: "รับทราบ ทางนี้พวกเราคุยกับสารวัตรเหอเรียบร้อยแล้ว ขั้นแรกจะให้เขาออกหน้าจัดการตามกระบวนการที่ถูกต้องก่อน"

เหอต้าช่วยดูท่าจะไม่ได้คิดจะเสียเวลาเสวนาพาทีกับพนักงานหลังเคาน์เตอร์ให้มากความ เขาเดินนำพวกเราตรงดิ่งขึ้นไปยังห้องทำงานของผู้จัดการใหญ่ที่อยู่บนชั้นสองทันที ประตูห้องทำงานแง้มเอาไว้เล็กน้อย เหอต้าช่วยจึงผลักประตูเปิดกว้างแล้วก้าวเข้าไปด้านในโดยไม่ได้เคาะ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็คือผู้จัดการเถียนคนนั้นกำลังนั่งเอกเขนกอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีพนักงานหญิงในชุดเครื่องแบบของสหกรณ์คนหนึ่งนั่งตระกองกอดอยู่บนตักของเขา ทั้งคู่ดูสนิทสนมชิดเชื้อกันเกินขอบเขต