บทที่ 380: ช้อปปิ้งสะท้านเมือง

หลังจากเดินทางมาถึงสิงคโปร์ สิ่งแรกที่ผมกับหลิ่วซันหู่ทำคือพาลูกน้องที่เป็นบอดี้การ์ดร่วมเดินทางมาด้วยอีกสองคนไปเข้าพักที่โรงแรมใจกลางเมือง พร้อมสั่งกำชับให้พวกเขาเดินสำรวจรอบ ๆ พื้นที่เพื่อทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในช่วงสองสามวันนี้ และเปิดเครื่องมือสื่อสารสแตนบายไว้ตลอดเวลา จากนั้นผมถึงได้เลี้ยวรถกลับไปยังบ้านพักแถวถนนออร์ชาร์ด เมื่อไปถึงบ้าน พลบค่ำก็เริ่มมาเยือน พร้อมกับกลิ่นหอมของกับข้าวที่ลอยโชยออกมาจากในบ้าน

พอใช้กุญแจไขเปิดประตู แสงไฟสีเหลืองนวลอันอบอุ่นและเสียงพูดคุยอย่างคึกคักภายในบ้านก็พุ่งสวนออกมา ทันทีที่กำลังจะเปลี่ยนรองเท้า ผมก็ได้ยินเสียงที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อยของพ่อดังมาจากทางห้องนั่งเล่น แทรกด้วยเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของฟางผิง, เฉินหลิง และพวกผู้หญิงคนอื่น ๆ

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ผมเพิ่งกลับมาถึงก็เปิดเวทีโต้วาทีครอบครัวกันเลยเหรอ?" ผมเปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์สำหรับใส่ในบ้าน พลางตะโกนหยอกล้อไปทางห้องนั่งเล่น

เสียงพูดคุยหยุดชะงักลงทันใด เมื่อทุกคนหันมาเห็นว่าเป็นผมกับหลิ่วซันหู่ สีหน้าของแต่ละคนก็แปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจแกมดีใจ เฉินหลิงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาเกาะแขนพลางตัดพ้อด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด: "อาเฉิน! ทำไมชอบจู่โจมกะทันหันแบบนี้อีกแล้วล่ะ? กลับมาทีไรไม่เคยบอกล่วงหน้าสักคำ!"

ผมตบมือของเฉินหลิงที่เอื้อมมาควงแขนเบา ๆ: "ก็กำหนดคลอดของจิ้งจิ้งใกล้เข้ามาทุกทีในอีกไม่กี่วันนี้แล้วนี่นา ในใจมันพะวักพะวนก็เลยรีบบึ่งกลับมาทันที เมื่อกี้อยู่ที่ประตูได้ยินข้างในครึกครื้นมาก ทะเลาะอะไรกันอยู่เหรอ?"