บทที่ 407: ผลประโยชน์ต้องแบ่งปัน

ตอนที่เครื่องบินเดินทางมาถึงท่าอากาศยานนานาชาติมะนิลา ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว เมื่อเดินออกจากประตูทางออกผู้โดยสารขาออก คนที่เฉินหลงส่งมารับก็ชูป้ายรออยู่ก่อนแล้ว โดยไม่มีการหยุดพัก พวกเราขึ้นรถตรงไปยังโรงแรมจิมมอนทันที

คืนนั้นไม่มีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้น หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแบบเรียบง่าย ผมก็ล้มตัวลงนอนสลบไสลทันที กว่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาเที่ยงวันของอีกวันแล้ว

พวกเราหาอะไรกินในห้องอาหารของโรงแรมแบบลวกๆ เพื่อให้ท้องอิ่ม จากนั้นผมกับหลิ่วซานหู่ก็มุ่งตรงไปยังห้องทำงานของเฉินหลงซึ่งตั้งอยู่ที่ชั้นผู้บริหารของโรงแรม

เมื่อผลักประตูเดินเข้าไป เฉินหลงก็ชงชารอไว้เรียบร้อยแล้ว หลิวซินเองก็อยู่ที่นี่ด้วย ทั้งสองคนกำลังนั่งคุยกันอย่างสบายอารมณ์ตรงพื้นที่รับแขกอันกว้างขวาง พอเห็นพวกเราเดินเข้ามา เฉินหลงก็ยิ้มพลางกวักมือเรียก “อาเฉิน มาแล้วเหรอ! นั่งสิ ชาเพิ่งชงเสร็จพอดี”

หลิวซินเอ่ยหยอกเย้าปนยิ้ม “อาหลง ดูซิฉันพูดไว้ไม่มีผิดเลยใช่ไหม? ไอ้หมอนี่มันประเภท ‘ถ้าไม่มีธุระร้อน ก็คงไม่มาเหยียบศาลาหัวเมือง’ (ไม่มีเรื่องไม่มาหา) อุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกลจากกัมพูชา... อ้อ ไม่ถูกสิ ฉันได้ยินมาว่าช่วงก่อนหน้านี้แกแอบบึ่งไปเมียนมาเหนือมาด้วยไม่ใช่เหรอ? อุตส่าห์ดั้นด้นบินมาหาแกถึงมะนิลาแบบนี้ ต้องมีเรื่องดีๆ มาฝากแน่ๆ เอาเป็นว่า... พวกนายคุยกันไปก่อนไหม เดี๋ยวฉันขอตัวหลบไปก่อน?” เขาทำท่าจะลุกขึ้นยืนประกอบคำพูด