บทที่ 440: ร้านต้าหนิวปี่เจี้ยวหลาน (วัวขี้เกียจ)

ช่วงที่ปักหลักอยู่ในไทเปไม่กี่วันนี้ ไอ้เฉินหลง คอยลากตัวผมกับหลินซื่อเจี๋ยออกไปเที่ยวเตร่ตะลอนราตรีอยู่ทุกวี่ทุกวัน ตอนหนุ่ม ๆ เขาเคยมาฝังตัวกบดานอยู่ที่ไต้หวันเป็นเวลานานเอาการ เรื่องราวเส้นทางสายแสงสีเสียงของที่นี่เขาจึงเชี่ยวชาญรู้ลึกรู้จริงทุกซอกทุกมุม

เพียงแค่เวลาสัปดาห์เศษ ๆ เขาพาพวกเราตะลุยเปิดหูเปิดตาตามสถานบันเทิงเด็ด ๆ ทั่วทั้งไทเปจนครบถ้วน

ค่ำคืนนี้ หลังจากเสร็จสิ้นศึกราตรีอัน "ดุเดือด" ไปอีกหนึ่งระลอก พวกลูกพี่แต่ละคนเริ่มมีอาการหิวโซท้องกิ่วพยาธิร้องระงม จึงพากันเลี้ยวรถมุ่งหน้าไปยังถนนจงเซี่ยวอีสต์ (ถนนจงเซี่ยวสาย 4) เพื่อหาอะไรร้อน ๆ กระแทกปากที่ร้านแผงลอยโต้รุ่งแนวร้านอาหารตามสั่งสไตล์ผัดไฟแดงของไต้หวัน ชื่อดังนามว่า "ต้าหนิวปี่เจี้ยวหลาน" (เจ้าวัวค่อนข้างขี้เกียจ)

พวกเราที่เน้นดวดเหล้าพากันตั้งโต๊ะล้อมวงอยู่โต๊ะหนึ่ง ส่วนหลิวซานหู่กับบอดี้การ์ดคนสนิทอีกสองสามคนของเฉินหลงพากันไปเปิดโต๊ะสแตนด์บายแยกอยู่อีกโต๊ะข้าง ๆ

เบียร์ไต้หวันแช่เย็นเจี๊ยบซัดเข้าปากไปได้สองสามขวด บรรยากาศรอบโต๊ะก็เริ่มครึกครื้นทวีความร้อนแรง ทว่า สายตาของผมแวบหนึ่งกลับชำเลืองไปเห็นอาการผิดปกติของเมิ่งเสี่ยวปินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มันถือแก้วเหล้าค้างไว้ แต่แววตากลับดูลอย ๆ เลื่อนลอย ใบหน้าไม่ได้ฉายประกายความตื่นเต้นสะใจหลังจากแอลกอฮอล์เข้าปากเลยแม้แต่น้อย แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกอ้างว้างอึดอัดใจที่ยากจะสังเกตเห็น