บทที่ 451: ความดีกับความผิดไม่อาจลบล้างกัน

หลังจากเช็คอินที่โรงแรมเพรสซิเดนท์ เรียบร้อยแล้ว พวกเราก็กลับมาที่ห้องสวีทและสั่งบริการรูมเซอร์วิส อาหารง่าย ๆ ไม่กี่อย่างถูกพนักงานเข็นเข้ามาส่งในห้อง พวกเราล้อมวงจัดการกับมื้อค่ำมื้อนี้แบบลวก ๆ ที่โต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที จนกระทั่งใกล้จะเที่ยงคืน โทรศัพท์มือถือของผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายโทรเข้าจากเลี่ยวเจี้ยนฮุย:

"จางเฉิน ฉันอยู่ใต้ตึกโรงแรมแล้ว"

"พี่หลิว ลงไปรับเลี่ยวเจี้ยนฮุยหน่อย" ผมวางสายแล้วหันไปสั่งหลิวซานหู่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านข้าง

เขาพยักหน้าและเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ