บทที่ 453: การลงทุนที่ล้มเหลว

ช่วงสองปีมานี้ พี่ลูกพี่ลูกน้องขนของจากฝั่งพม่าตอนเหนือเข้ามาทางไทยอยู่บ่อย ๆ จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแถบกรุงเทพฯ เป็นอย่างดี

หลังจากพาพวกเราเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวออกจากโรงแรม ในที่สุดเขาก็พาก้าวเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่มีป้ายไฟกะพริบวิบวับชื่อว่า "บาราร่า" สถานที่แห่งนี้พอมีชื่อเสียงในท้องถิ่นอยู่บ้าง โดยใช้การแสดงโชว์ของสาวประเภทสองที่แปลกใหม่มาดึงดูดลูกค้า และพนักงานบริการในร้านก็เป็นสาวประเภทสองทั้งหมด

พนักงานบริการคนหนึ่งสวมกระโปรงสั้นรัดรูประยิบระยับ หน้าอกหน้าใจอวบอิ่มล้นทะลัก เดินบิดสะโพกเข้ามาจดออเดอร์ให้พวกเรา

พี่ลูกพี่ลูกน้องอาศัยจังหวะที่มันวางเมนูลง ยื่นมือไปตบเผียะเข้าที่ก้นกลมกลึงอย่างแรง จนทำให้อีกฝ่ายส่งสายตาค้อนขวับอย่างแง่งอน พี่ลูกพี่ลูกน้องหัวเราะฮ่า ๆ พลางชักธนบัตรดอลลาร์สหรัฐสองใบออกจากกระเป๋าเงิน แล้วยัดเข้าไปในร่องคอเสื้อที่คว้านลึกของมัน

พนักงานคนนั้นหัวเราะต่อกระซิกจนตัวสั่นระริก เอ่ยคำว่า "สวัสดีค่ะ" ด้วยน้ำเสียงติดจะแหบพร่าเล็กน้อยตามประสา ก่อนจะบิดสะโพกเดินจากไป