บทที่ 455: วิ่งสู้ฟัดยามเที่ยงคืน

หลังจากเอนตัวนอนได้ไม่นาน ในความสะลึมสะลือก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงทะเลาะวิวาทที่แว่วมาจากห้องข้าง ๆ

ตอนแรกยังนึกว่าเป็นเพียงการโต้เถียงทั่วไป แต่ไม่นานนัก เสียงนั้นก็เริ่มมีเสียงทึบ ๆ ของวัตถุหนัก ๆ กระแทกพื้น และตามมาด้วยเสียงคล้ายกระจกแตก ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ความง่วงงุนสลายหายไปกว่าครึ่ง

ในเวลาแทบจะพร้อม ๆ กัน ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกดัง ปัง พี่ลูกพี่ลูกน้องและหลิวซานหู่พุ่งพรวดเข้ามาตามกัน

"บอสครับ ผิดปกติแล้ว ห้องข้าง ๆ มีเสียงปืน!" หลิวซานหู่กดเสียงต่ำเอ่ยขึ้น

ใจผมกระตุกวูบ เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ นอกจากเสียงขัดแย้งแว่ว ๆ กับเสียงกระแทกทึบเมื่อครู่แล้ว ดูเหมือน... จะไม่ได้ยินเสียงปืนที่ชัดเจนเลยนี่นา?