บทที่ 132 เมนูใหม่ ผัดหมี่

เวลาสี่โมงเย็น เจียงเทียนที่ขาสั่นนิดๆ เตรียมตัวออกไปตั้งแผง กลับเป็นหลินหว่านชิงที่หลังจากได้รับการปรนนิบัติอย่างชุ่มชื่นก็ยิ่งดูมีน้ำมีนวลและมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากขึ้น วันนี้เขาเอาข้าวสวยไปน้อยลงหนึ่งถัง แล้วใช้ผัดหมี่มาทดแทน เรื่องราคา ผัดหมี่ก็เหมือนกับข้าวผัด สามารถเพิ่มแฮมหรือหมูเส้นได้ ปริมาณผัดหมี่มีไม่มากนัก เพราะมีของไม่พอ พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มขายแบบจัดเต็มได้ วันนี้คำนวณดูแล้วน่าจะทำได้แค่ประมาณ 50 ที่เท่านั้น

"สามีคะ ขับรถดีๆ นะคะ" หลินหว่านชิงโบกมือให้เจียงเทียน ใบหน้าสวยหยาดเยิ้มนั้นผลิยิ้มงดงามราวกับดอกไม้ ดูมีเสน่ห์เย้ายวนราวกับลูกท้อสุกปลั่ง อย่างที่เขาว่ากันจริงๆ ไม่มีผืนนาที่ไถจนพัง มีแต่วัวที่เหนื่อยตาย เจียงเทียนถึงขั้นสงสัยอย่างหนักว่า หลินหว่านชิงจงใจใส่ชุดโยคะอยู่บ้านแน่ๆ โดยเฉพาะรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่มุมปากของเธอ รวมถึงประโยคที่พูดก่อนหน้านี้ว่า: กินอิ่มมาจากบ้านแล้ว ออกไปข้างนอกก็จะได้ไม่ไปแอบกินของคนอื่น

เจียงเทียนขี่รถออกมา ระหว่างทางก็กินยาอี้เสินเสริมไปหนึ่งเม็ด พละกำลังจึงฟื้นฟูกลับมาอย่างมาก ระหว่างรอสัญญาณไฟจราจร เจียงเทียนก็ส่งข้อความลงในกลุ่มนักชิม: แผงมาตั้งที่หมู่บ้านซิงฝูฮวาหยวนแล้วนะครับ วันนี้มีเมนูใหม่ด้วย! สมาชิกในกลุ่มที่กำลังคุยกันอย่างเมามันรีบตอบกลับทันที: "มีเมนูใหม่อีกแล้วเหรอ? เชี่ย! วันนี้คืออะไรเนี่ย?”

“วันนี้ฉันมาทำงานต่างจังหวัด อยากจะร้องไห้! อดกินข้าวผัดของเถ้าแก่เจียงเลย มีใครใจดีซื้อแล้วส่งพัสดุมาให้ฉันที่เมืองหมัวตูได้ไหม”

“ส่งพัสดุจากเมืองเจียงเฉิงไปเมืองหมัวตู เร็วสุดก็ต้องใช้เวลาข้ามวันนะ นายไม่กลัวข้าวบูดเหรอ?”