บทที่ 147 ลูกเอ๊ย ทำไมแกถึงมีผมหงอกแล้วล่ะ

รถยนต์แล่นมาถึงหอพักว่างไห่ ความคิดของซุนเหว่ยหลุนก็ถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริง

เขาสังเกตเห็นฝูงชนที่กำลังต่อคิวอยู่ตั้งแต่ไกล

หลังจากจอดรถริมถนน ซุนเหว่ยหลุนก็เดินตรงเข้าไปทันที

ในเมื่อพ่อพูดยื่นคำขาดมาขนาดนี้แล้ว ถ้าเขาไม่ซื้อไปให้ก็คงจะดูไม่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ซุนเหว่ยหลุนรู้ดีว่าสิ่งที่พ่ออยากซื้ออาจไม่ใช่ข้าวผัดเหล่าเจียง แต่เป็นความเอาใจใส่ต่างหาก