บทที่ 151 อาหารพื้นเมืองของเมืองเจียงเฉิง ก็คือข้าวผัดเหล่าเจียง

ในสถานีตำรวจมีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายพากันมามุงดู ทั้งที่ทุกคนเพิ่งจะกินมื้อเช้ากันมาแท้ๆ แต่พอเดินผ่านโรงอาหาร แล้วได้กลิ่นหอมฉุยนั้นก็ทนไม่ไหวจริงๆ

พอคีบเสี่ยวหลงเปาทั้งหมดออกมาวางเรียงบนจาน พ่อครัวทั้งสองคนก็ช่วยยกออกไปที่โรงอาหาร

ซุนซานเดินเข้ามาเช่นกัน เขามองเสี่ยวหลงเปาในจานด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง "เถ้าแก่เจียง ไม่นึกเลยว่าคุณจะทำเสี่ยวหลงเปาออกมาได้น่ากินขนาดนี้!"

เสี่ยวหลงเปาเจียงเฉิงของเจียงเทียนนั้น ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่เกินความคาดหมายจริงๆ

แค่ดูจากหน้าตาก็รู้แล้วว่ารสชาติต้องไม่ธรรมดา แผ่นแป้งมันวาวและบางเฉียบ บางเสียจนมองเห็นไส้เนื้อสีชมพูระเรื่อด้านใน เปล่งประกายแวววาวบางเบา