บทที่ 157 ผมขอข้าวผัดที่นึงได้ไหมครับ?

เมื่อก่อนตอนที่มีหลินเชินกับหลินหว่านชิงมาช่วย เจียงเทียนก็รู้สึกว่าสองคนนี้ทำงานได้คล่องแคล่วว่องไวมากแล้ว แต่วันนี้ เจียงเทียนได้เปิดหูเปิดตาของจริง

คนที่เข้าใจคนเป็นเชฟ ก็ต้องเป็นคนที่เป็นเชฟเหมือนกันเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นหลี่เยี่ยนอวี้ หรือบรรดาศิษย์พี่ของเขา ทุกคนทำงานกันอย่างคล่องแคล่วว่องไวสุดๆ ถึงขั้นที่ว่า แค่เจียงเทียนส่งสายตาไป พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าหมายถึงอะไร โดยที่เจียงเทียนไม่ต้องเอ่ยปากพูดเลยด้วยซ้ำ

เกลือตรงนี้หมด ยังไม่ทันที่เขาจะได้เติม หันไปอีกทีก็มีคนเติมให้จนเต็มแล้ว ข้าวผัดในมือเพิ่งจะทำเสร็จ วินาทีต่อมา ข้าวสวยจานใหม่ก็ถูกยื่นส่งมาเตรียมให้ผัดจานที่สองต่อทันที เรื่องห่อของยิ่งไม่ต้องพูดถึง คนพวกนี้เชี่ยวชาญสุดๆ ทั้งหมดนี้ ล้วนเรียกได้ว่าเป็นทักษะพื้นฐานของเชฟ เหมือนกับว่ามันฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ ทุกอย่างลื่นไหลและเป็นธรรมชาติมาก

"อ้าว? เถ้าแก่เจียง วันนี้มีลูกมือเยอะเลยนะ!" ลูกค้าบางคนเอ่ยแซว "แต่ดูยังไง น้องเขยกับภรรยาคุณก็ดูเจริญหูเจริญตากว่านะ”

“แน่นอนสิ!" คนอื่นๆ ก็สมทบ "มีแต่ตาลุงแก่ๆ จะไปน่าดูอะไร?”