บทที่ 172 เค้าเพิ่งจะอายุสิบแปดเองนะ~

พลบค่ำมาเยือน แสงไฟสว่างไสว เวลาสองทุ่มครึ่ง งานอีสปอร์ตคาร์นิวัลที่ควรจะจบลงไปแล้ว แต่กลับยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด ครั้งนี้คนเยอะมากจริงๆ ถึงแม้หลายคนจะซื้อตั๋วเข้างานไม่ทัน แต่ก็ยังยินดีที่จะมาเดินเล่นที่ลานจัตุรัส สาเหตุหลักก็เพราะมีหนุ่มหล่อสาวสวยให้ดูเจริญหูเจริญตามากมาย

ทางด้านเจียงเทียน ก็ยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดพักเลยสักนิด พอเงยหน้าขึ้นมาดู ก็ยังคงมีคนต่อคิวอยู่อีกสามสี่สิบคน ส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวจากต่างถิ่น ที่รู้จักข้าวผัดเหล่าเจียงผ่านทางโต่วอิน บางคนถึงขนาดยอมขับรถมาไกลเป็นพันลี้เพื่อมากินโดยเฉพาะ เรื่องนี้ทำเอาเจียงเทียนซาบซึ้งใจสุดๆ จนแอบแถมคอเป็ดให้ไปหนึ่งชิ้น เรื่องนี้ จะให้ลูกค้าคนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นล่ะก็ คงต้องสรรหาข้ออ้างสารพัดมาหลอกเอาของแถมจากเขาอีกแน่ๆ

พะโล้ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ขนมกุ้ยฮวา ขายหมดเกลี้ยงแล้ว! สาคูมะม่วงส้มโอ ก็เหลือแค่ไม่กี่แก้วสุดท้าย เสี่ยวหลงเปานี่สิ กินอิ่มแน่นอน! แล้วก็ยังมีข้าวผัดเมนูเด็ดของเขา ที่รับประกันว่าลูกค้าทุกคนต้องได้กิน!

ข้าวสวยใกล้จะหมดแล้ว แต่หลินหว่านชิงกำลังเอามาส่งให้ เหลือบมองฝูงคนที่ต่อคิวอยู่ มีแต่เรียวขาขาวเนียนละลานตาไปหมด จุ๊ๆๆ ช่างเจริญหูเจริญตาจริงๆ เล้ย!

"พี่เขย!" ตอนนั้นเอง หลินเชินที่อยู่ข้างๆ ก็ส่งสายตาจับผิด "พี่มองอะไรอยู่น่ะ?"