บทที่ 183 หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ จะทำให้มันเสียทรงไม่ได้เด็ดขาด

"เป็นไง นายกล้าลองดูไหม?" เฮ่อตงมองเจียงเทียนด้วยความชื่นชม ในฐานะเชฟผู้มากประสบการณ์ เขาสังเกตเห็นว่าเมื่อครู่ตอนที่สอน เจียงเทียนตั้งใจเรียนรู้มาก คนหนุ่มสาว ก็ต้องให้โอกาสเยอะๆ ถึงจะเติบโตได้ เรื่องนี้ทำเอาพวกเด็กฝึกงานคนอื่นๆ อิจฉาตาร้อนกันไปตามๆ กัน "หัวหน้าเชฟครับ พวกเรามาอยู่ตั้งเกือบครึ่งปีแล้ว ยังไม่ได้จับกระทะเลยสักครั้งนะ!”

“ใช่ครับ เขาไม่ใช่พนักงานของร้านเราด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรมาทำอาหารได้?”

“ไม่ยุติธรรมเลย! ไม่ยุติธรรม!!!"

เจียงเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็อยากจะลองทำดูเหมือนกัน ไม่แน่ว่าในอนาคตถ้าตัวเองเปิดร้านอาหารอาจจะได้ใช้เมนูนี้ แต่ว่า ที่นี่ก็ไม่ใช่ถิ่นของตัวเอง เขาจึงปฏิเสธอย่างถนอมน้ำใจ "ผมเหรอ? ผมว่าช่างมันเถอะครับ!”

“นายกลัวเหรอ?”