บทที่ 186 เถ้าแก่เจียง คุณจะเทพเกินไปแล้ว!

"พี่เซียว หมายความว่าไงครับ วันนี้ไม่ได้มีผมมาสัมภาษณ์แค่คนเดียวเหรอครับ?" เจียงสยงมีสีหน้าไม่พอใจ ที่แท้ก็มีผู้สมัครคนอื่นกำลังสัมภาษณ์อยู่ในห้องครัวนี่เอง มิน่าล่ะพี่เซียวถึงให้เขารออยู่ในห้องรับรองตั้งนานสองนาน

เซียวเฮ่าหรานที่อยู่ข้างๆ ถึงกับทำหน้าเหวอ สัมภาษณ์? สัมภาษณ์อะไร? เซียวเฮ่าหรานขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยถาม "เถ้าแก่เจียง คุณคือคนที่อาจารย์ผมเชิญมาช่วยชิมอาหารที่ร้านไม่ใช่เหรอครับ แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับการสัมภาษณ์?"

เจียงสยงชะงักไป "ชิมอาหาร? อาจารย์คุณ? พี่เซียว พี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย? ทำไมผมฟังไม่รู้เรื่องเลย?" ตอนนี้สมองของเจียงสยงเริ่มรวนไปหมดแล้ว จู่ๆ มีอาจารย์โผล่มาจากไหนอีกเนี่ย? ตัวเขาเป็นแค่คนที่มาสัมภาษณ์ตำแหน่งเด็กฝึกงานนะ

เซียวเฮ่าหรานเริ่มตระหนักได้ถึงความผิดปกติ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เลิกคิ้วถาม "คุณไม่ใช่เถ้าแก่เจียงเหรอ?" เจียงสยงตอบกลับโดยไม่ต้องคิด "ก็ผมแซ่เจียงนี่ครับ!"

ตอนนั้นเอง เฮ่อตงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็โพล่งขึ้นมา "นายบอกว่านายมาสัมภาษณ์งั้นเหรอ?" เจียงสยงพยักหน้ารับ "ใช่ครับ ผมส่งเรซูเม่ไปทางอินเทอร์เน็ต แล้วพวกคุณก็แจ้งให้ผมมาสัมภาษณ์ แต่พอผมเดินเข้ามาในร้าน พี่เซียวก็ลากผมมาที่นี่ แถมยังเอาแต่ให้ผมออกความเห็น ผมก็นึกว่านี่คือบททดสอบของการสัมภาษณ์ซะอีก"