บทที่ 192 ถ้าไม่ได้คุณ ธุรกิจของผมวันนี้คงตกลงกันไม่ได้แน่ๆ

เมื่อประธานไช่ลิ้มรสลูกชิ้นกุ้งชาหลงจิ่งทองคำเปลวเสิร์ฟพร้อมคาเวียร์คำแรก สัมผัสได้ถึงความกรอบนอกนุ่มในของลูกชิ้นกุ้ง รวมถึงกลิ่นหอมจางๆ ของชาหลงจิ่งที่อบอวลอยู่ในปาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

"ไม่เลวเลย! ประธานเซี่ย ในเมื่อมีเชฟที่ฝีมือทำอาหารเก่งกาจขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ให้เขาทำตั้งแต่แรกล่ะครับ?" ประธานไช่เลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยการซักไซ้

อาหารจานนี้ ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก!

เมื่อกัดผ่านเปลือกนอกที่กรอบและหอมกลิ่นชา เนื้อกุ้งที่สดนุ่มก็ถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นหอมละมุนของชาหลงจิ่งแล้วละลายในปาก คาเวียร์ด้านบนเพียงแค่กัดเบาๆ ก็ดัง "เป๊าะ" พร้อมกับปล่อยน้ำซอสรสเค็มกลมกล่อมออกมา เข้ากันได้ดีกับความหวานของเนื้อกุ้ง

แม้ทองคำเปลวที่อยู่ด้านข้างจะไม่มีรสชาติอะไร แต่กลับช่วยเพิ่มมิติให้กับกลิ่นหอมโดยรวม แม้แต่เศษผงที่ติดปลายนิ้วก็ยังมีกลิ่นหอมของชาจางๆ เผลอแป๊บเดียวก็กินหมดทั้งชิ้นโดยไม่รู้ตัว