บทที่ 205 เรื่องเล็กน้อย ผมรับงานนี้เอง!

เวลาประมาณสี่ทุ่ม เจียงเทียนเริ่มออกตั้งแผง ขั้นแรกเขาแวะไปที่หมู่บ้านตงกุ้ยหยวนเพื่อขนของทุกอย่างขึ้นรถ หลังจากส่งข้อความแจ้งในกลุ่มนักกินแล้ว เจียงเทียนก็มุ่งหน้าไปยังหวังไห่อพาร์ตเมนต์

ระหว่างทาง เสี่ยวหลินเชินโทรศัพท์มาหาเขา น้องเมียคนนี้ทำงานได้รวดเร็วมาก หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เขาก็กลับไปที่บริษัทเพื่อยื่นใบลาออกทันที เนื่องจากไม่ใช่ตำแหน่งงานที่สำคัญมากนักและไม่ต้องส่งมอบงานอะไรวุ่นวาย ช่วงบ่ายหลินเชินจึงกลายเป็นอิสระ เขาไม่ได้อยู่ว่างๆ แต่กลับรีบวิ่งรอกช่วยเจียงเทียนหาเช่าหน้าร้านต่อทันที ตอนนี้มีอยู่สองแห่งที่เขาค่อนข้างถูกใจ

แห่งแรกตั้งอยู่บนถนนหน้าหมู่บ้านเทียนหลานเจียย่วน เป็นอาคารพาณิชย์ขนาด 100 กว่าตารางเมตร เดิมทีเปิดเป็นร้านบะหมี่แต่ตอนนี้กำลังประกาศเซ้ง ค่าเช่าเดือนละ 5,000 หยวน ค่าเซ้งอยู่ที่ 80,000 หยวน เพราะในร้านมีอุปกรณ์ที่สามารถใช้งานต่อได้หลายอย่าง รวมถึงรวมค่าเช่าล่วงหน้าไปแล้วสามเดือน เจียงเทียนเปิดแผนที่ดูตำแหน่งของหมู่บ้านเทียนหลานเจียย่วน ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เพราะตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างย่านมหาวิทยาลัย หมู่บ้านซิ่งฝูฮวาหยวน และหวังไห่อพาร์ตเมนต์ ระยะทางไปแต่ละที่อยู่ห่างออกไปเพียงประมาณ 3 กิโลเมตรเท่านั้น

อีกแห่งหนึ่งคือถนนคนเดินในย่านห้างสรรพสินค้าวันดา สถานที่แห่งนี้มีปริมาณคนเดินผ่านไปมาอย่างมหาศาลโดยธรรมชาติ โดยเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์และวันหยุดเทศกาลจะมีคนมาเที่ยวเยอะมาก พื้นที่กว้างขวางกว่า มีขนาดถึง 200 กว่าตารางเมตร เดิมทีก็เป็นร้านบะหมี่เหมือนกัน แต่เปิดได้เพียงเดือนเดียวก็แบกรับภาระไม่ไหว ค่าเช่าแพงมาก ตกเดือนละ 15,000 หยวน ค่าเซ้งยิ่งสูงถึง 150,000 หยวน ส่วนตำแหน่งที่ตั้งก็ใกล้เคียงกับหมู่บ้านเทียนหลานเจียย่วน

เจียงเทียนลองเปรียบเทียบในภาพรวมแล้ว เขายังไม่รู้สึกพอใจทั้งสองแห่ง หมู่บ้านเทียนหลานเจียย่วนแม้ค่าเช่าจะถูก แต่หาที่จอดรถยากมาก ถนนสายนั้นมีร้านค้าตั้งเรียงรายอยู่แล้ว และมีร้านแฟรนไชส์หลายเจ้าที่ธุรกิจดีเป็นพิเศษ ตอนเจียงเทียนขับรถผ่านแถวนั้นมักจะเจอรถติดขัดเสมอ โดยเฉพาะช่วงเย็นที่คนเลิกงาน สองข้างทางจะเต็มไปด้วยรถจอดทิ้งไว้ แม้แต่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าก็ยังสัญจรผ่านไปได้ลำบาก ถ้าลูกค้าของเขามา นอกจากจะไม่มีที่จอดรถยนต์แล้ว แม้แต่ที่จอดรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าก็คงหาได้ยาก