บทที่ 207 ขอร้องล่ะครับคุณพ่อ แบ่งข้าวผัดให้ผมครึ่งนึงเถอะ

"ขอโทษด้วยครับ พอดีระหว่างทางมันหกน่ะครับ คุณโอนเงินให้ผมแค่ค่าข้าวผัดสี่กล่องก็พอ!"

เผิงชวนหน้าแดงก่ำด้วยความละอายใจสุดขีด นี่มันน่าขายหน้าชะมัด เขาเผลอกินอาหารของลูกค้าเข้าไปได้อย่างไรกัน?

ก็ข้าวผัดกล่องนั้นมันหอมมากจริงๆ นี่นา ใครจะไปอดใจไหว?

ความจริงเขาอยากจะกินอีกกล่องด้วยซ้ำ แต่กลัวโดนลูกค้ารุมสกรัมเอา

ถ้าไม่ใช่เพราะที่มุมปากของเผิงชวนยังมีเม็ดข้าวติดอยู่ล่ะก็ ถงเฮ่อก็คงจะเชื่อคำพูดนั้นไปแล้ว