บทที่ 226 ทำไมคุณถึงดูเจ้าชู้ขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้?

เวลาเกือบตีหนึ่ง ของทุกอย่างก็ถูกแจกจ่ายจนหมดเกลี้ยง ที่เป็นเช่นนี้เพราะมีหลินหว่านชิงและตั่วตั่วมาช่วย เจียงเทียนรับหน้าที่ผัดข้าว หนึ่งกระทะทำได้ห้าที่ ใครที่ไม่ต้องการข้าวผัดก็สามารถไปรับของอย่างอื่นที่ฝั่งหลินหว่านชิงได้เลย ความเร็วในการแจกจ่ายจึงไวมาก หลังจากส่งลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ เจียงเทียนก็ล็อคประตูโรงรถพร้อมกับล็อครถสามล้อเครื่องไว้ข้างใน

เมื่อกลับถึงบ้าน ตั่วตั่วก็เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ยัยหนูทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาทันที “ปะป๊ามะม้า~ ตั่วตั่วเหนื่อยจังเลยค่ะ!” วันนี้ตั่วตั่วออกแรงช่วยไปไม่น้อย เจียงเทียนลูบหัวยัยหนูเบาๆ “วันนี้ตั่วตั่วลำบากมากเลยนะลูก” ตั่วตั่วทำปากยื่นพลางพูดว่า “งั้นเห็นแก่ที่ตั่วตั่วลำบากขนาดนี้ ตั่วตั่วขอกินไอศกรีมสักแท่งได้ไหมคะ?”

“ไม่ได้ครับ!”

“ไม่ได้จ้ะ!” หลินหว่านชิงและเจียงเทียนประสานเสียงปฏิเสธทันควัน ดึกดื่นป่านนี้จะกินไอศกรีมได้อย่างไร? หลินหว่านชิงทำเสียงดุแกมหยอก “ดึกขนาดนี้ห้ามกินไอศกรีมเด็ดขาด รีบไปอาบน้ำนอนเลยค่ะ” ตั่วตั่วทำหน้ามุ่ย “รับทราบแล้วค่ะ~ ฮึ่ม!” เจียงเทียนรีบเสริม “เดี๋ยวพรุ่งนี้ปะป๊าทำให้กินเอาไหมครับ?” เจ้าตัวเล็กเปลี่ยนเป็นดีใจทันที “เย้~ ตกลงค่ะ” ตั่วตั่วไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่วายตื้อให้เจียงเทียนเล่านิทานให้ฟัง เจียงเทียนจนใจจึงต้องนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วเริ่มเล่า “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงขายขีปนาวุธคนหนึ่ง...”