บทที่ 228 รับรถ

เช้าตรู่วันต่อมา เจียงเทียนได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวดี บริษัทรีโนเวตทำงานกันอย่างมีประสิทธิภาพมาก ทีมช่างเตรียมตัวเข้าพื้นที่แล้ว เจียงเทียนเดินทางไปเปิดประตูร้าน พร้อมกับทำกุญแจสำรองส่งมอบให้ฝ่ายนั้นไปหนึ่งชุด เนื่องจากเขาจ้างแบบเบ็ดเสร็จครอบคลุมทุกอย่าง จึงไม่จำเป็นต้องนั่งเฝ้าที่ร้านทุกวัน เพียงแค่แวะเข้าไปตรวจสอบความคืบหน้าและรายละเอียดงานเป็นระยะ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาถกเถียงกันหลังงานเสร็จสิ้น

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา เจียงเทียนก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า นอกจากจะแวะไปคุมงานที่ร้านแล้ว เขายังพาหลินหว่านชิงตระเวนไปทั่วเมืองเจียงเฉิงเพื่อสั่งทำเครื่องครัวและอุปกรณ์ต่างๆ จนกระทั่งถึงเช้าวันศุกร์ ทุกอย่างก็ถูกจัดการจนลงตัว

ช่วงเที่ยง ผู้จัดการฝ่ายขายของโชว์รูมรถยนต์ก็ส่งข้อความมาบอกเขาว่า สามารถไปรับรถได้แล้ว! เจียงเทียนใช้ข้ออ้างเรื่องการไปคุมงานก่อสร้างส่งหลินหว่านชิงกลับบ้านก่อน จากนั้นเขาจึงบึ่งรถไปที่โชว์รูมเพียงลำพัง เมื่อไปถึง ผู้จัดการฝ่ายขายก็ให้การต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พาเจียงเทียนไปตรวจสอบรถและจัดการเอกสารต่างๆ ด้วยตัวเอง หลังจากซื้อประกันภัยและชำระค่าธรรมเนียมที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว รถเสี่ยวมี่ SU7 สีม่วง霞光紫 (เสียกวงจื่อ) คันนี้ก็ได้จดทะเบียนในนามของหลินหว่านชิงอย่างเป็นทางการ จากนั้นคือการดำเนินการเรื่องป้ายทะเบียนชั่วคราว มิฉะนั้นจะไม่สามารถขับลงถนนได้ ผู้จัดการฝ่ายขายคอยอำนวยความสะดวกให้จนจบกระบวนการ เมื่อป้ายทะเบียนชั่วคราวเรียบร้อย เจียงเทียนก็เตรียมตัวขับรถออกไป

ก่อนจากกัน ผู้จัดการฝ่ายขายยังเอ่ยกำชับด้วยความนอบน้อมว่า "เถ้าแก่เจียงครับ เถ้าแก่ของพวกเราฝากบอกว่า หากท่านพึงพอใจในการบริการของเรา รบกวนช่วยพูดสนับสนุนพวกเราต่อหน้าประธานเซี่ยด้วยนะครับ ขอบพระคุณมากครับ!" เจียงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงอิทธิพลของอำนาจและเส้นสาย หลังจากเอ่ยทักทายตามมารยาทไม่กี่คำ เจียงเทียนก็ขับรถมุ่งหน้ากลับบ้าน เขานำรถเข้าไปจอดไว้ในโรงรถใต้ดิน เจียงเทียนต่อสายหาหลินหว่านชิงทันที "ภรรยาจ๊ะ ลงมาที่ลานจอดรถใต้ดินหน่อยได้ไหม?"

"เอ๋? มีอะไรเหรอคะ?" เจียงเทียนนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ผมซื้อของมานิดหน่อย ขนคนเดียวไม่ไหว คุณมาช่วยถือหน่อยสิ”