บทที่ 232 คุณอยากไปเที่ยวเกียวโตไหม?

ช่วงบ่ายตอนดวงตาใกล้จะลับขอบฟ้า ครอบครัวของเจียงเทียนพากันนั่งอยู่ในเต็นท์เพื่อชมพระอาทิตย์ตกดินอย่างเงียบสงบ

แสงสีทองทอประกายถักทอเข้ากับผืนน้ำใสสะอาดของทะเลสาบ โลกทั้งใบดูเหมือนจะถูกย้อมไปด้วยโทนสีอุ่น เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้จิตใจสงบ

สายลมพัดเอื่อย ผิวน้ำในทะเลสาบเกิดระลอกคลื่นเล็กๆ ถี่กระชั้น ในจังหวะนี้ เวลาคล้ายจะหยุดนิ่ง ทุกสิ่งรอบกายค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงแสงสายัณห์อันนุ่มนวลที่เคียงคู่ไปกับผืนน้ำซึ่งทอแสงระยิบระยับ

หลังจากจัดการกับซากปรักหักพังจากการตั้งแคมป์เสร็จ ทั้งครอบครัวก็เก็บของกลับบ้าน ทว่าพอถึงบ้านได้ไม่นาน ก็มีหมายเลขหนึ่งโทรศัพท์เข้ามาหาเจียงเทียน

เจียงเทียนเหลือบมองรหัสพื้นที่ พบว่าเป็นหมายเลขจากเกียวโต