บทที่ 247 กินต่อไม่ไหวแล้ว แต่ยกเว้นหลวี่ตากุ่นไว้สักอย่าง!

โรงแรมจวินอวี้ ชั้นบนสุด

เบื้องล่างคือทัศนียภาพครึ่งเมืองเกียวโตที่งดงามจนเกินบรรยาย

บนใบหน้าของเหล่ายักษ์ใหญ่แห่งวงการนักลงทุนแต่ละคน ต่างปรากฏร่องรอยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา

หลังจากลิ้มรสห่านย่างหนังกรอบฝีมือจางหวยอันเสร็จสิ้น ก็ไม่มีใครชิงเปิดปากพูดก่อน ทุกคนต่างลอบมองสำรวจท่าทีของกันและกันอย่างเงียบเชียบ

หวังหมิงเซวียนเห็นดังนั้นจึงเลิกคิ้วถามขึ้นว่า “ทำไมทุกคนถึงเงียบกันหมดล่ะครับ? สรุปว่าของใครอร่อยกว่ากัน?”