บทที่ 275 กิจการดีขนาดนี้เลยเหรอ

เวลาบ่ายสองโมงตรง เถ้าแก่ร้านสือเว่ยอู หรือเรือนแห่งรสชาติทับศัพท์ กำลังเอนกายบนเก้าอี้พลางเล่นเกมไพ่โต้วตี้จู่ หรือเกมสู้กับเจ้าที่ทับศัพท์ผ่านมือถือ เขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกกับฝีมือเพื่อนร่วมทีมที่ชวนปวดหัว

“ถือเลขสองสามตัวกับโจ๊กเกอร์คู่ แต่เล่นแบบนี้เหรอ? นายเป็นคนหรือเปล่าเนี่ย?”

วันนี้กิจการที่ร้านนับว่าไม่เลว ปกติช่วงเวลานี้มักจะมียอดขายประมาณพันกว่าหยวน แต่ทว่าวันนี้เพียงแค่บ่ายสอง ยอดขายก็ปาเข้าไปสองพันห้าร้อยหยวนแล้ว!

วันนี้เป็นวันศุกร์ ตามหลักการแล้ว ช่วงเวลาที่ลูกค้าแน่นที่สุดควรจะเป็นช่วงโพล้เพล้ไปจนถึงค่ำคืน แต่ตอนนี้กลับมีผู้คนแปลกหน้าเดินผ่านไปมาบนถนนอย่างไม่ขาดสาย

เสียงเพลงจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นจังหวะ ต่งปัวรีบกดปิดเกมไพ่แล้วรับสายลูกสาวทันที “ฮัลโหล เสี่ยวผิง ทำไมวันนี้ถึงนึกครึ้มอกครึ้มใจโทรหาพ่อได้ล่ะลูก?”