บทที่ 307 ทำไมผมถึงผัดจนกลายเป็นถ่าน?

อาหารมื้อนี้ทำให้สุยเปี้ยนรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้ทานอาหารอย่างเต็มอิ่มและสะใจแบบนี้มานานแล้ว

ตั้งแต่เบอร์เกอร์ไข่ที่ทานตอนเริ่มต่อแถว มาจนถึงของพะโล้ที่สั่งในร้าน มะม่วงสาคูส้มโอ ขนมวุ้นดอกหอมหมื่นลี้ และปิดท้ายด้วยบะหมี่ผัด ข้าวผัด พร้อมน้ำมันพริกเผา ไม่มีอาหารจานไหนเลยที่ทำให้เขารู้สึกขัดใจ เมนูทุกอย่างแม้จะไม่ได้ใช้วัตถุดิบชั้นเลิศราคาแพงระยับ แต่ก็มั่นใจได้ว่าเป็นวัตถุดิบที่สดใหม่แน่นอน!

ที่สำคัญที่สุดคือ ร้านนี้ไม่ได้ใช้สารปรุงแต่งสังเคราะห์ใดๆ รสชาติที่สัมผัสได้จึงเป็นความอร่อยที่เบาสบายท้อง และจุดที่สำคัญที่สุดก็คือ ราคา! ใช่แล้ว!

ราคานั้นถูกจนน่าเหลือเชื่อ พูดได้แบบไม่เกินความจริงเลยว่า ต่อให้ปรับราคาเพิ่มขึ้นอีกห้าเท่า ลูกค้าก็ยังคงหลั่งไหลมาต่อแถวกันอย่างไม่ขาดสายแน่นอน หลังจากทานเสร็จ สุยเปี้ยนก็ไม่ได้นั่งแช่อยู่ในร้าน เพราะยังมีลูกค้าอีกมากมายที่กำลังยืนจ้องตาปริบๆ รอคอยที่จะนั่งแทนที่ของเขาอยู่

สุยเปี้ยนลูบท้องที่กลมโตของตัวเอง พร้อมกับใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจากการถูกคาร์โบไฮเดรต หรือสารอาหารประเภทแป้งและน้ำตาลทับศัพท์ ระดับพรีเมียมสยบลงอย่างราบคาบ ในที่สุดเขาก็จำใจต้องลาจากร้านข้าวผัดเหล่าเจียงด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขายืนอยู่ท่ามกลางความอึกทึกครึกโครมบนถนนการค้าจิ่วหลง