บทที่ 335 คิดถึงกังวลใจ

“ตั้งแต่ได้กินครั้งนั้น พี่ก็คิดถึงแต่รสชาตินั้นมาตลอด คอยสืบข่าวอยู่เรื่อยว่าเขาไปตั้งแผงที่ไหน นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะบังเอิญมาเจอที่นี่!”

คำพูดของป้าจาง ยิ่งทำให้หลิวเหม่ยหลิงงุนงงเข้าไปใหญ่

มันอร่อยขนาดนั้นเชียวเหรอ? จริงดิ? ป้าจางเป็นคนปากหวานยากจะตายไป คนที่จะทำให้แกเอ่ยปากชมได้มีน้อยซะยิ่งกว่าน้อย

เมื่อเห็นหลิวเหม่ยหลิงมีท่าทีงุนงง ป้าจางก็พูดต่อว่า “ของที่เขาทำน่ะ พี่พูดไปเธอก็คงไม่เชื่อหรอก เธอต้องลองชิมดูเองถึงจะรู้ว่ามันวิเศษขนาดไหน! เธอเห็นเสี่ยวเป่าอยากกิน ก็ซื้อให้แกชิมสักลูกสิ”

หลิวเหม่ยหลิงรู้สึกลังเล “แต่ซาลาเปานี่ดูยังไงก็เหมือนซาลาเปาทั่วไป ไม่มีอะไรต่างเลยนะ”