บทที่ 351 ฮือฮือฮือ

เครปจีนเจียนปิ่งกั่วจืออยู่ในมือแล้ว เจียงเทียนแทะกินเงียบๆ เมื่อเผชิญหน้ากับการบ่นอุบของคุณลุงขายเครปจีน เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมา ดูออกเลยว่า ความประทับใจที่คุณลุงมีต่อเขานั้นเรียกได้ว่าเคียดแค้นจนแทบจะเคี้ยวกร้วมๆ เลยทีเดียว

"คุณลุงเคยเจอเถ้าแก่เจียงคนนี้ไหมครับ" เจียงเทียนเอ่ยถาม

"เคยเจอสิ" คุณลุงขายเครปจีนบ่นต่อ "ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่อพาร์ตเมนต์วั่งไห่ เคยตั้งแผงพร้อมกับเขาอยู่ แต่ว่ามองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ลูกค้าหน้าแผงของเขาเยอะเกินไปจริงๆ" พูดไปพูดมา เขาก็เหลือบมองเจียงเทียน แล้ววางตะหลิวลง "เฮ้ย จะว่าไปแล้วนะพ่อหนุ่ม หน้าตานายก็คล้ายกับเถ้าแก่เจียงคนนั้นอยู่เหมือนกันนะเนี่ย"

เจียงเทียนยิ้มแห้งๆ ตอนนั้นเอง คุณป้าขายเต้าหู้เหม็นที่อยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่เจียงเทียน ผ่านไปพักใหญ่ก็พูดขึ้นมาว่า "อืม เหมือนมากจริงๆ"

แม่เจ้าโว้ย ที่แท้ในช่วงเวลาที่เขาไม่รู้ตัว ในยุทธจักรการตั้งแผงลอยของเมืองเจียงเฉิงแห่งนี้ ตัวเขาก็กลายเป็นตัวตนระดับจอมมารไปแล้วอย่างนั้นเหรอ แถมยังเป็นจอมมารประเภทที่ทำให้เพื่อนร่วมอาชีพขวัญหนีดีฝ่อ มีอำนาจข่มขวัญน่าเกรงขามยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่เทศกิจเสียอีก