บทที่ 359 เต้นผาง

บรรดาพ่อค้าแม่ค้าพวกนี้เป็นพวกชอบดูเรื่องสนุกอยู่แล้ว พอได้ยินเหล่าไป๋พูดเป็นตุเป็นตะว่า ที่เจียงเทียนดึงดูดลูกค้าได้เยอะขนาดนี้ เป็นเพราะใส่สารต้องห้ามลงไป พ่อค้าแม่ค้าแผงลอยพวกนี้มักจะเชื่อคนง่าย ชอบทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่อยู่แล้ว แถมพวกเขาก็ไม่ค่อยพอใจเจียงเทียนอยู่เป็นทุนเดิม พอเหล่าไป๋เปิดประเด็น หลายคนก็เลยผสมโรงตามน้ำไปด้วย “ก็ไม่แน่นะ ใครๆ ก็บอกว่าข้าวผัดเหล่าเจียงอร่อยสุดยอด แต่ฉันดูแล้วก็งั้นๆ แหละ”

“ถ้าเขาใส่ไอ้นั่นลงไปจริงๆ คนธรรมดาที่ไหนจะกินออกล่ะ มันถึงได้มีลูกค้าประจำเยอะแยะไง”

“เถ้าแก่เจียงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอกน่า พวกนายอย่าทำแบบนี้สิ”

“อย่ามั่วเลยๆ พวกนายอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ เมื่อก่อนเถ้าแก่เจียงก็เคยไปตั้งแผงอยู่ที่สำนักงานเทศกิจมาแล้ว”

“แล้วไงล่ะ เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็คือตอนนี้ ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังมีเส้นสายอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า” หลายคนอิจฉาตาร้อนจนแทบจะทนไม่ไหว อยากจะใช้โอกาสนี้กำจัดแผงของเจียงเทียนให้พ้นทาง อย่างน้อยก็จะได้ไม่มาแย่งลูกค้าที่มาดูคอนเสิร์ตกับพวกเขา “จะใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นก็ต้องมีหลักฐานนะ การหมิ่นประมาทฉันต้องรับผิดชอบทางกฎหมายด้วยนะ” เจียงเทียนไม่สะทกสะท้าน เขารู้ดีว่าเถ้าแก่ที่ร่วมผสมโรงต่อว่าเขากับเหล่าไป๋ ก็แค่พวกชอบมุงดูเรื่องชาวบ้าน มีแค่เหล่าไป๋นี่แหละที่ยอมออกหน้า “หลักฐานเหรอ หลักฐานก็คือวัตถุดิบที่อยู่ตรงหน้านี่ไง” เหล่าไป๋หันหน้าไปตะโกนเสียงดัง “ทุกคนมาดูนี่เร็วเข้า ร้านข้าวผัดเหล่าเจียงที่ดังที่สุดในเมืองเจียงเฉิงของเรา วัตถุดิบมีของผิดกฎหมายซ่อนอยู่ ของพวกนี้น่ะกินแล้วติดใจ ทุกคนลองคิดดูสิว่ามันคืออะไร” คนที่เดินผ่านไปมาสองสามคนได้ยินเสียงก็เดินเข้ามามุงดู แม้แต่ลูกค้าสองสามคนที่กำลังถือข้าวผัดอยู่ก็ชะงักตะเกียบ พวกเขามาจากต่างถิ่น เป็นแฟนคลับที่ซื้อตั๋วคอนเสิร์ตไม่ได้ เลยมาปักหลักอยู่ข้างนอกเพื่อสัมผัสบรรยากาศ พอเห็นแผงของเจียงเทียนมีคนต่อคิวยาวเหยียด แถมยังทนกลิ่นหอมยั่วน้ำลายไม่ไหว ก็เลยซื้อข้าวผัดมากินด้วย กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย แต่กลับได้ยินเหล่าไป๋บอกว่าข้าวผัดของเจียงเทียนมีสารต้องห้าม ทุกคนต่างก็ตกใจจนไม่กล้ากินต่อ จุดประสงค์ของเหล่าไป๋ก็คือสิ่งนี้แหละ เขาไม่มีทางไล่เจียงเทียนไปได้จริงๆ หรอก แต่แค่ไล่หมอนี่ไปให้พ้นหน้าตอนนี้ก็พอแล้ว! “ของกินที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแบบนี้จะกินซี้ซั้วไม่ได้นะ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา จะไปเรียกร้องเอาผิดกับใครได้”