บทที่ 361 พวกโอนเอนตามลม

"ผมไม่ได้ฝึกมาตั้งแต่เด็กหรอกครับ”

“ก็แค่ทำมาไม่ถึงสามเดือน ตอนแรกก็แค่กะจะลองดูขำๆ น่ะครับ" เจียงเทียนตอบไปส่งๆ คนรอบข้างฮือฮากันใหญ่ "ไม่ถึงสามเดือนเหรอ ฝีมือขนาดนี้เนี่ยนะ" คำพูดนี้ทำเอาเถ้าแก่แผงลอยข้างๆ ที่ขายมาสิบปี ยี่สิบปี ถึงกับใจสลาย หางตาของเจียงเทียนสังเกตเห็นว่า เถ้าแก่แผงลอยเจ้าใหญ่ๆ ที่อยู่ข้างๆ กำลังจ้องมองเขาตาละห้อย ทุกคนต่างก็ทำมาหากินกันอย่างยากลำบาก "คุณเจ้าหน้าที่ครับ พวกเราทำมาค้าขายเล็กๆ น้อยๆ มันไม่ง่ายเลย แต่ก็ตั้งใจทำกันทุกคน เรื่องความปลอดภัยของอาหาร พวกเราก็เข้มงวดกันมากเลยนะครับ”

“อย่าให้ปลาเน่าตัวเดียวต้องมาเหม็นไปทั้งข้องเลย พวกคุณต้องตรวจสอบให้ละเอียดเลยนะครับ!" สายตาที่เถ้าแก่แผงลอยคนอื่นๆ มองมาที่เจียงเทียน ก็มีความเลื่อมใสเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย เวลาพวกเขาสะดุ้งโหยงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบจากสำนักงานความปลอดภัยอาหาร แต่เจียงเทียนกลับยังสามารถต่อรองกับพวกเขาได้ สุดยอดไปเลย! แถมเจียงเทียนยังพูดแทนพวกเขาอีก พวกเขาจึงรู้สึกขอบคุณเจียงเทียนอยู่ในใจ "วางใจได้เลยครับ!" เจ้าหน้าที่สำนักงานความปลอดภัยอาหารพยักหน้ารับ "พวกเราเข้าใจความลำบากของพวกคุณดี ขอแค่ไม่มีสารต้องห้ามเจือปน วันนี้ก็ไม่ปรับหรอกครับ!" มีหรือที่เจ้าหน้าที่จะไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเจียงเทียน นี่ไม่ได้กำลังพูดแทนเถ้าแก่คนอื่นๆ หรอกเหรอ? ถึงยังไง แผงลอยของเจียงเทียนก็ไม่ต้องผ่านการตรวจสอบอยู่แล้ว "เถ้าแก่ร้านขายของทอดเสียบไม้เมื่อกี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ เลยครับ! เขาวิ่งหนีไปเร็วขนาดนั้น! ดูก็รู้แล้วว่ามีพิรุธ!" ทุกคนต่างรู้ดีว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองโดนร่างแหไปด้วย ก็ต้องใช้เหล่าไป๋เป็นแพะรับบาปเท่านั้น เหล่าเถ้าแก่แผงลอยที่เมื่อครู่ยังร่วมมือกับเหล่าไป๋โจมตีเจียงเทียน บัดนี้กลับทำตัวเป็นพวกโอนเอนตามลม พากันแย่งกันพูดจาว่าร้ายเหล่าไป๋อย่างสนุกปาก "เจ้าหน้าที่ครับ! พวกเราก็ไม่อยากจะพูดถึงเขาหรอกนะ แต่น้ำมันทอดของเขาน่ะใช้อย่างน้อยสิบวันครึ่งเดือนเลยนะ นี่ยังถือว่าสดใหม่แล้วนะ!”

“บางทีฉันเห็นน้ำมันเขาดำปี๋เลย! น้ำมันเก่ารีไซเคิลแบบนั้นมันกินได้ที่ไหนล่ะ?”

“แต่ที่ถนนหน้าโรงเรียนประถมเมืองเจียงเฉิงเขตห้า เขานี่แหละคือเจ้าถิ่นเลย ไม่มีใครกล้าแหยมกับเขาหรอก พวกเราก็เลยได้แต่โกรธแค้นอยู่ในใจ ไม่กล้าพูดอะไร! ทำได้แค่เตือนลูกค้าอ้อมๆ ว่าอย่าไปกินของทอดร้านเขา”