บทที่ 373 ลูกค้าขาประจำก็คือป้ายโฆษณาที่มีชีวิต

เมื่อถึงตลาดสดเฉาหยาง ผู้คนก็เนืองแน่นจนแทบไม่มีที่เดินจริงๆ กว่าจะหาที่ตั้งแผงได้นั้นยากเย็นเหลือเกิน เจียงเทียนวนรถอยู่สองรอบ ถึงจะพบที่ว่างที่หนึ่ง ทำเลที่ตั้งอาจจะไม่ได้ดีเลิศที่สุด แต่ก็ถือว่าไม่แย่ พอดีกับขนาดรถสามล้อเครื่องของเจียงเทียน

เจียงเทียนกวาดสายตามองฝูงชน เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ ตลาดสดเฉาหยางส่วนใหญ่เป็นเหล่าคุณตาคุณยาย มีคนหนุ่มสาวเพียงส่วนน้อยเท่านั้น แต่พอนึกดูแล้ว ก็มีแต่เหล่าคุณตาคุณยายนี่แหละที่จะถูกกิจกรรมซื้อหนึ่งแถมหนึ่งของร้านไข่ไก่ดึงดูดใจได้

ทว่า... กลิ่นหอมของเหล้าที่ดี ย่อมไม่เกรงกลัวต่อตรอกที่ลึก ตราบใดที่ซาลาเปาของเขามีเสน่ห์ดึงดูดมากพอ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีลูกค้า

ไม่ไกลนักคือร้านค้าที่เป็นเจ้าของยอดขายอันดับหนึ่งของตลาดสดเฉาหยางในวันนี้ นั่นคือร้านขายส่งไข่ไก่ ไม่รู้ว่าเป็นแผนการตลาดของเถ้าแก่ หรือเถ้าแก่ตั้งใจจะวางมือจากยุทธจักรจริงๆ ถึงได้เลิกขาย เหล่าคุณตาคุณยายคลั่งไคล้กันมาก แทบจะเหยียบธรณีประตูร้านไข่ไก่พัง เจียงเทียนมองดูแวบหนึ่ง กะว่าจะซื้อติดมือไปบ้าง

ราคา 35.9 ต่อกล่อง กล่องหนึ่งมี 25 ฟอง แล้วยังโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง นั่นหมายความว่าจะได้ไข่ถึง 50 ฟอง ฟังดูเผินๆ เหมือนจะคุ้มค่ามาก แต่พอมองดูใกล้ๆ เจียงเทียนก็รู้สึกว่าไม่ได้เรื่อง เพราะเขาตั้งแผงมานาน ปกติก็ต้องใช้ไข่จำนวนมากในการทำข้าวผัด อันดับแรก คุณภาพของไข่พวกนี้ค่อนข้างแย่ ขนาดก็เล็ก เทียบไม่ได้เลยกับไข่ไก่บ้านที่เขาใช้ทำข้าวผัด พูดให้ชัดคือ ห้าห้าสิบสตางค์ต่อฟองยังถือว่าแพง! ไม่รู้ว่าเถ้าแก่ไปเอาสินค้ารุ่นนี้มาจากไหน แถมบนพื้นยังมีไข่ที่แตกไปแล้วสองสามฟอง เจียงเทียนดูปราดเดียวก็รู้เลยว่า ไข่พวกนี้ใกล้หมดอายุแล้ว!