บทที่ 375 หนูน้อยผู้หนีออกจากบ้าน

"เฮอะ! ตอนนายต่อคิวซื้อไข่ไก่ ทำไมไม่เห็นบอกว่าเหนื่อยล่ะ!" หนุ่มน้อยและคุณป้าคนนั้นประชันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

เถ้าแก่ร้านไข่ไก่เลี่ยงความวุ่นวาย เดินไปจนสุดแถว มองเห็นเจียงเทียนกำลังหยิบซาลาเปาออกจากซึ้งนึ่งอย่างบ้าคลั่ง เถ้าแก่ร้านไข่ไก่เห็นว่าซึ้งนึ่งว่างไปหลายใบแล้ว ตอนที่เจียงเทียนมาถึง เถ้าแก่ร้านไข่ไก่ก็สังเกตเห็นอยู่ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะทั้งสองคนขายของคนละอย่าง ไม่น่าจะมีเรื่องแย่งลูกค้ากัน

แต่จากตอนแรกที่ไม่มีใครสนใจ จนถึงตอนนี้ที่ใครๆ ก็แย่งกันซื้อ แถมพลังการต่อสู้ของคุณตาคุณยายยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง เถ้าแก่ร้านไข่ไก่ไม่อยากจะคิดเลยว่า พอจบวันนี้ไป เจียงเทียนจะได้กำไรไปเท่าไหร่กัน! ช่างน่ากลัวจริงๆ! เถ้าแก่ร้านไข่ไก่เห็นท่าทางตอนลูกค้ากินแล้วก็นึกอยากลองกลืนน้ำลายบ้าง เฮ้อ... ลองชิมดูหน่อยซิว่าไอ้ “ซาลาเปาป่า” นี่มันรสชาติเป็นยังไงกันแน่

......

"ฮือฮือฮือ..." ที่ท้ายแถว มีเด็กน้อยมอมแมมคนหนึ่งยืนอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอถักเปียสองข้างที่ดูยุ่งเหยิง ก็แทบจะแยกไม่ออกเลยว่าเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง