บทที่ 387 น้ำใจที่ปฏิเสธไม่ได้

“เจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลี่หูพึมพำกับตัวเอง เมื่อได้รู้ว่าเจียงเทียนคือพ่อค้าแผงลอยในตำนานผู้ที่สามารถสยบนักชิมปากร้ายนับไม่ถ้วนด้วยข้าวผัดเพียงจานเดียว เป็นเทพแห่งอาหารที่สายลดน้ำหนักต่างทั้งรักทั้งแค้น

ความไม่พอใจและความเคอะเขินที่หลงเหลืออยู่ในใจของหลี่หู กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ว่า “แพ้ครั้งนี้ถือว่าไม่เสียที” หรืออาจเรียกได้ว่า “รู้สึกเป็นเกียรติเล็กน้อย” ก็ว่าได้

“ไม่ใช่แค่ข้าวผัดนะที่เด็ด ซาลาเปารอบดึกก็เทพสุดๆ! ให้ตายสิ ซาลาเปารอบดึกนั่นอร่อยมากจริงๆ!”

“พวกคุณเคยชิมซาลาเปารอบดึกไส้กุ้งหม่าล่าหรือยัง! ฟินสุดๆ!”

“ตอนนั้นอยากจะไปกิน ปรากฏว่าไปช้า ของหมดเกลี้ยง!”