บทที่ 392 เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งทิ้งฉันไป

สำหรับแถวคิวอันยาวเหยียดที่หน้าฟิตเนสเซ็นเตอร์โฟลทติ้งเมื่อวานนี้ ผู้ช่วยเสี่ยวจางได้เห็นกับตาแล้วว่าเจียงเทียนนั้นน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน แผงลอยเล็กๆ พื้นที่เพียงครึ่งตารางเมตร แต่แถวคิวนั้นยาวราวกับจะอ้อมโลกได้ทั้งรอบ เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ดังรัวราวกับถูกกดปุ่มเร่งความเร็ว เสียงดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน บรรดาชายหนุ่มร่างยักษ์ที่หลงใหลในตัวเจียงเทียนจนโงหัวไม่ขึ้น สุดท้ายก็กลายเป็นสาวกผู้ตามติดเจียงเทียนไม่ต่างจากบทเพลงที่เฝ้าเพรียกหาคนรัก แม้แต่เถ้าแก่ของเขาอย่างหลี่หู ยังต้องวิ่งเหยาะๆ ตามไปหลายก้าว

ผู้ช่วยเสี่ยวจางได้สอบถามผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์มาแล้ว เจียงเทียนไม่ได้แค่ทำอาหารลดน้ำหนักได้อร่อยเท่านั้น แต่เมนูซาลาเปารอบดึกหรือข้าวผัดของเขาก็เรียกได้ว่าไร้เทียมทาน แต่ทว่ากลับมีร้านเพียงร้านเดียวและเป็นแค่แผงลอยเคลื่อนที่ คนแบบนี้เขาขาดแคลนเงินหรือ? ไม่! สิ่งที่เขาขาดคือการแสวงหาประสบการณ์ชีวิตต่างหาก!

ต่างจากความคิดของหลี่หู ในสายตาของเสี่ยวจาง เจียงเทียนนั้นเปรียบเสมือนยอดฝีมือด้านอาหารที่ประสบความสำเร็จในด้านการเงินไปนานแล้ว การตั้งแผงลอยเป็นเพียงความสนุกเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตที่แสนน่าเบื่อของเจียงเทียนเท่านั้น

“นายจะเหม่ออะไร!” หลี่หูเริ่มไม่พอใจที่ผู้ช่วยเสี่ยวจางใจลอย “พี่หูครับ ผมกำลังคิดว่า ด้วยปริมาณลูกค้าขนาดนั้น เถ้าแก่เจียงก็น่าจะไม่ขัดสนเรื่องเงินนะครับ เดือนหนึ่งๆ เขา...”

“ใช่ไง!” หลี่หูค้อนใส่เสี่ยวจางครั้งหนึ่ง “ถึงได้บอกว่าต้องจ้างด้วยเงินเดือนสูงๆ ไง! ห้าหกพันน่ะไม่พอหรอก” หลี่หูลูบคางตัวเอง “นั่นมันเอาไว้ไล่ขอทาน! เดี๋ยวฉันลองคำนวณดูนะ!”