บทที่ 400 ฉันก็อยากไปเมืองหนานเฉิงด้วย!

แต่ทว่า เมื่อคิดดูอีกที... เจียงเทียนนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจู่ๆ จะมีภารกิจลับปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง และภารกิจลับในครั้งนี้ไม่ได้ให้เขาไปตั้งแผงขายอาหาร แต่ให้ไปช่วยเหลือเซียวฮ่าวหรานแทน

อย่างไรก็ตาม เจียงเทียนไม่ได้รีบตอบตกลงในทันที แต่กลับพูดกับจางหวยอันที่อยู่ปลายสายว่า: “อาจารย์ครับ เอาอย่างนี้เถอะ ผมขอพิจารณาดูก่อน! แล้วจะให้คำตอบคุณหลังจากนี้ครับ!” ...... เมืองหนานเฉิง ร้านจิ้งจวีหู ในห้องทำงานของเซียวฮ่าวหราน เซียวฮ่าวหรานรู้สึกหวาดหวั่นใจยิ่งนัก เขาได้โทรศัพท์หาจางหวยอันที่อยู่ไกลถึงต่างประเทศ

“อาจารย์ครับ ครั้งนี้ดูเหมือนจะทำให้เถ้าแก่เจียงลำบากใจจริงๆ เงินสามแสนที่เสนอไปเขาก็ไม่สน ผมก็ไม่รู้จริงๆ ว่านอกจากเงินแล้วจะให้อะไรเขาได้อีก”

“ถ้าเถ้าแก่เจียงไม่ตกลง ผมจะไปหาใครจากที่ไหนอีกล่ะครับ?” มือที่ถือโทรศัพท์ของเซียวฮ่าวหรานกำแน่น แขกคนนี้สำคัญอย่างยิ่งยวด เขาจึงยอมลดศักดิ์ศรีเกือบจะใช้โทนเสียงอ้อนวอนเพื่อขอความช่วยเหลือจากเจียงเทียน

จางหวยอันไอเบาๆ: “เถ้าแก่เจียงเป็นคนดีมาก เขาช่วยเพราะมีความเอื้อเฟื้อ ถ้าเขาไม่ช่วยนั่นก็เป็นสิทธิ์ของเขา นี่ถือเป็นบททดสอบในชีวิตของแก ถ้าผ่านไปได้ ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของแกแล้ว” เซียวฮ่าวหรานถอนหายใจ: “หลักๆ คือเมนูนี้มันยากเกินไปครับ! อาจารย์ว่าไหม มันเหมือนจงใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ! แขกท่านนั้นก็รุ่นราวคราวเดียวกับอาจารย์ ท่านจะมาอยากกินของแบบนี้ไปทำไมกันครับ?”