บทที่ 426 ยอมรับความพ่ายแพ้

เจียงเทียนมองดูตัวเลขบนหน้าจอที่แสดงยอดขายของร้านจิ้งจวีหูซึ่งพุ่งไปถึง 70,786 หยวน ทิ้งห่างภัตตาคารร้านอื่นๆ แบบไม่เห็นฝุ่น ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด หัวไหล่ที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันก็ผ่อนคลายลง

แผงลอยของร้านอวี้ถังซานจวงว่างเปล่าไร้ผู้คน แม้แต่เต็นท์สีเหลืองของเอี๋ยนไท่หงก็ถูกรื้อถอนไปแล้ว ปรมาจารย์งานเลี้ยงชาติท่านนั้นคงจากไปนานแล้วอย่างไร้ร่องรอย ถนนหลงหูจื่อจินที่เคยคึกคัก ในที่สุดก็พบกับความเงียบสงบในยามค่ำคืน แต่กลิ่นหอมของการผัดอาหารยังคงอบอวลไม่จางหายไปไหน ลูกค้าที่เพิ่งจากไปต่างยังรู้สึกติดใจและไม่อยากจากไปไหน

เซียวฮ่าวหรานสั่งการให้พนักงานทำความสะอาดร่องรอยความวุ่นวาย พลางอดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มโง่ๆ แล้วฮัมเพลงที่ไม่ได้จังหวะออกมา “คุณเซียวครับ ดูนี่สิ!” พนักงานคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดหน้าเว็บไซต์โซเชียลมีเดียให้เซียวฮ่าวหรานดู “วันนี้พวกเรากลายเป็นกระแสหลักแล้วครับ!”

บนหน้าจอคือหน้าเพจของท้องถิ่น แทบจะถูกครองพื้นที่ด้วยหัวข้อเดียวกันทั้งหมด “ช็อก! ร่วนเหยาจงปรากฏตัวที่ถนนสายอาหาร! การันตีฝีมือร้านจิ้งจวีหูระดับเทพ!”

“ประธานร่วนต่อคิวซื้ออาหารแผงลอย? พ่อครัวใหญ่ของร้านจิ้งจวีหูมีที่มาอย่างไร?”